23. බැංකු පොත...

එකෝමත් එක රටක හිටියා තරුණ දුවෙකුයි අම්මා කෙනෙකුයි. ඉතිං මේ දුව විවාහ වෙන දවසේ අම්මා එයාට දුන්නා බැංකු පොතක්. දීලා කිව්වා දුවට එයාගේ සහකරුවත් එක්ක ගෙවන අළුත් ජීවිතේදී සිද්ධ වෙන හැම සතුටු අවස්ථාවකදිම ඒ බැංකු ගිණුමේ කීයක් හරි තැන්පත් කරන්න කියලා. ඒ එක්කම බැංකු පොතේ ඒ තැන්පත් මුදල ලඟින් ඒ සතුටු අවස්ථාව ගැන වචනයක් දෙකක් ලියලා තියන්න කියලත් කිව්වා. ඒ අවවාදේ ඒ තරම් බරක් පතලක් තේරුණේ නැති උණත් දුව අම්මගේ කීම පිළිගත්තා.

ඉතිං මේ අළුත විවාහ වුන තරුණ යුවළ බොහොම ආදරෙන් සතුටින් කල් ගත කරන්න පටන් ගත්තා. තරුණියත් එයාගේ සැමියාත් තරුණියගේ අම්මා දීපු මංගල තෑග්ග ඒ උපදෙස් අනුවම පාවිච්චි කළා. ඔහොම ටිකින් ටික කාලෙ ගත උනා. මේ දෙන්නට දරුවෙකුත් ලැබුණා. ටිකෙන් ටික, නොදැනීම මේ දෙන්නා අතර පුංචි පුංචි ආරවුල් ඇති වෙන්න පටන් ගත්තා. ටිකෙන් ටික මේ ආරවුල් දුර දිග ගිහින් අන්තිමට මෙච්චර කලක් සතුටින් ආදරෙන් හිටපු මේ යුවළ වෙන් වෙන්න තීරණය කළා. මේ බව ඒ තරුණිය තමන්ගේ අම්මාට ඇවිත් කිව්වා. එතනදි කිසිම විරුද්ධත්වයක්වත් අවවාදයක්වත් පළ නොකර ඒ අම්මා මෙන්න මෙහෙම තමන්ගේ දුවට කිව්වා.

"ඒක ඉතිං ඔයාලා දෙන්නගේ තීරණයක්නේ. මං ඒකට මුකුත් කියන්නෙ නෑ. ඒත් ඔය දෙන්නා වෙන් වෙනවනම් එහෙම කරන්න කළිං එක දෙයක් කරන්න ඕනේ. අර බැංකු පොතේ තියන ඔක්කොම සල්ලි ආපහු අරන් ඒ ටික වියදම් කරන්න. ඔයාලා වෙන් වෙනවනම් ඒ ගිණුම තියං ඉඳලා වැඩක් නෑනේ."

අම්මාගේ අදහසට එකඟ වෙච්ච තරුණිය බැංකු පොතත් අරං ගියා බැංකුවෙන් සල්ලි ගන්න. මුදල් ලබාගන්න පෝලිමේ ඉන්න ගමන් එයා නිකමට ඒ පොතේ පිටු එකින් එක පෙරළලා බැලුවා. හැම තැන්පතු මුදලක් යටින්ම පුංචි පුංචි දේවල් ලියලා තියෙනවා එයා දැක්කා. තමන්ම ලියපුවා එතන තිබුණත් එයාට ඒවා ආයෙත් කියවන්න හිතුණා. මුලම පේළිය අම්මගෙන්.

'සුභ අනාගතයකට ඔයාලා දෙන්නටම අම්මගෙන් සුභ පැතුම්!'

ඊලඟ පේළිය, 'අපි බැඳලා මාසයයි. එයා මට ලස්සන ඇඳුම් ගොඩක් අරන් දුන්නා.'

ඊලඟ පේළිය, 'අද එයාගේ උපන් දිනය. අපි දෙන්නා අද කඳුකරයට යනවා නිවාඩුවකට.'

පේළියෙන් පේළිය කියවගෙන ගිය එයා පෝලිමෙන් අයින් වෙලා පුටුවක වාඩි උනා. 'අද අපේ පළවෙනි සංවත්සරය. මං එයාට ගොඩාක් ආදරෙයි.'

ඇස් දෙකේ කඳුළු පිරීගෙන එන බව එයාට තේරුණා. 'අද අපේ ජීවිතේ සතුටුම දවස. මං අම්මා කෙනෙක් වෙන්න යන බව දොස්තරලා කිව්වා.'

'අද මගේ උපන් දිනය. එයා මාව ගොඩාක් පුදුම කළා. මං ගොඩාක් වාසනාවන්තයි මේ වගේ මහත්තයෙක් ලැබෙන්න.'

ඔහුගෙන් වෙන් වන අදහස එයාගෙ හිතෙන් ඒ වෙන කොට තුරන් වෙලා තිබුණේ.

'අපිට පුතෙක් ලැබුණා. අපි දෙන්නම ගොඩක් සතුටින්.' ඒ වාක්‍යයත් එක්ක තමයි ඒ පොතේ වැඩිම මුදලක් තැන්පත් වෙලා තිබ්බේ. තවත් පොත කියවන්න පමා නොවුණු ඒ තරුණිය ඉක්මණින්ම තමන්ගේ සැමියා සොයාගෙන ගියා. ඒත් ඔහු ලඟදි වැඩි වෙනසක් පෙන්නන්නේ නැතුව එයා මෙහෙම කිව්වා.

"අම්මා කිව්වා අපි වෙන් වෙන්න යන නිසා මේ බැංකු ගිණුම තවත් තියං ඉන්න එපා කියලා, මේකේ තියන සල්ලි ඔක්කොම අරන් අපි වෙන් වෙන්න කළිං වියදම් කරන්න කිව්වා."

"ඉතිං ඔයාම ඒක කරන්න, ඇයි මට කියන්නේ?" ඇයව ගනන් නොගෙනම ඔහු කිව්වා.

"පුතාට ටිකක් සනීප මදි වගේ, මං එයා ලඟ ඉන්න ඕනේ. මේක විතරක් මට කරන අන්තිම උදව්ව විදියට කරන්න බැරිද? අනික මේකේ අපි දෙන්නගෙම සල්ලිනෙ තියෙන්නේ."

කොහොම හරි අන්තිමේදී සැමියා ඒක කරන්න කැමති උනා. මුදල් ගන්න පෝලිමේ ඉන්න ගමන් එයාටත් එයාගේ බිරිඳට කරන්න හිතුණ දේම කරන්න හිතුණා. කොහොමහරි ඒක කියවගෙන යද්දී එයාට සිද්ධ උන දේවල්ම මෙයාටත් සිද්ධ උනා. අතීතයේ සුන්දර මතකයන් ආපහු එකින් එක එයාට මැවිලා පේන්න පටන් ගත්තා. එයා ගෙදර යන කොට බිරිඳ හිටියේ මුළුතැන් ගෙය අස් කර කර. අඩි ශබ්ධය ඇහිලා එයා හැරිලා බැලුවා. සැමියාගේ මුහුණ දුටුව එයා හැම දේම තේරුම් ගත්තා. එයාගේ දෑසින් කඳුළු වැටෙන්න ගත්තා. එයා ලඟට ආපු සැමියා ආදරෙන් එයාව තුරුළු කරගත්තා.

"අපි කවදාවත් වෙන් වෙන්නේ නෑ."

"ඔව්, හැමදාටම අපි අපේමයි."

ඒ තරුණ යුවලට හරි මාර්ගය තේරුම් ගන්න උදව් වුන අම්මාව බලන්න ඒ දෙන්නා පුංචි පුතත් එක්ක එවෙලේම පිටත් උනා. ඉන් පස්සේ ආයි කවදාවත් ඒ දෙන්නා අතර පුංචිම පුංචි නෝක්කාඩුවකට වඩා දෙයක් ඇති උනේ නෑ. හැම දෙනාම සතුටින් ජීවිතේ ගත කළා.

~ පරිවර්තනය කළේ email ලිපියක් ඇසුරෙනි