86. ගමන...

මේ කතාව මම ලිව්වේ පොඩ්ඩි අක්කගෙ වළව්වෙ පෝස්ට් එකකට කමෙන්ට් එකක් විදිහට. ඒ පෝස්ට් එක මොකද්ද කියලා මට මතක නෑ, මේ කතාව මම සේව් කරගෙන ඉඳලා අද ෆෝල්ඩර් අස්සෙ එහෙ මෙහෙ යද්දි හම්බ වුනා. අක්කගෙ පෝස්ට් එක මොකද්ද කියලා වෙලා තියෙන වෙලාවක වළව්වට ගොඩ වැදිලා හොයාගෙන ලින්ක් එක දාන්නම්. එතකල් මේ කතාව රස විඳින්නකෝ. :)

දවසක් අපි දෙන්නා දුරම දුර ගමනක් යන්න පිටත් උනා. කැලෑවක් මැද්දෙන් යන ලොකූ ගමනක්. අපි දෙන්නා හරි ආසාවෙන් අතුත් පටලගෙන හිනා වෙවී කැලෑවේ ලස්සන බල බල ගමන පිටත් උනා. බලන බලන පැත්තේ ලස්සන ලස්සන මල් පිපිච්ච ගහ කොළ. කුරුළු ගීත සද්දෙ කැලේ පුරාම. තැනින් තැන පුංචි දිය උල්පත්. ඒවායෙන් වතුර බොන්න ආපු හා පැටව්, මුව පැටව් වාගෙ ලස්සන සත්තු. ඕවා දිහා බල බල අපි කැලෑව මැද්දෙන් යන ගමන හරි සතුටෙන් යන්න ගත්තා. ටිකෙන් ටික ඔහොම ගියා. දැං කැලෑවේ මැද හරියට කිට්ටු නිසා ටිකක් අඳුරුයි. කැලෑවේ ලස්සන බලනවට වඩා අපේ ඇස් යොමු වුනේ අතු වල තැනින් තැන එල්ලිලා ඉන්න සර්පයො දිහාවට. මහා විසාල මකුළු දැල්, ලොකූම ලොකු මකුළුවොත් එක්ක. මං විතරක් නෙවෙයි එයත් ටිකක් බය වෙලා හිටියේ. ඒ අස්සේ කූඩැල්ලන්ගෙන් බේරෙන්නත් ඕනේ. දැං අපිට කුරුළු හඬ අහන්න වෙලාවක් නෑ, රැහැයියන්ගෙ සද්දෙන් කන් පිරිලා ගිහිල්ලා. මල් දිහා බලන්න වෙලාවක් නෑ, හැම තැනම කටු පඳුරු. ඒත් අපි අත් අල්ලගෙන ඉස්සරහටම ගියා.

දැන් බඩත්ගිනියි. කැලෑවෙන් කෑම හොයාගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා හිතුවට දැන් බයයි, සමහර ගෙඩි වල විස තියෙන්න පුළුවන් නිසා. ඉතින් බඩගින්නෙම ඇවිදගෙන ගියා. මගෙ කකුලුත් රිදෙනවා. එයානම් මට වඩා ශක්තිමත් හින්දා දිගටම යනවා. ඉක්මණට මේ අන්දකාරයෙන් එළියට එන්න ඕනෙ හින්දා මමත් නතරවෙමුයි කිව්වෙ නෑ. මගේ ගමන් වේගය අඩු වෙච්ච හින්දා එයා මගේ අත අත ඇරලා මට වඩා අඩි කීපයක් ඉස්සරහින් යන්න ගත්තා. සමහර තැනකදි එයා ආපහු හැරිලා මං එනකල් බලං ඉන්න කොට එයාගෙ ඇස් දෙකේ මම දැක්කේ නො ඉවසිල්ල. ඇත්ත, මේ කැලෙන් එළියට යනකල් මටත් ඉවසිල්ලක් නෑ. ඒත් අනේ මට හරිම මහන්සියි. මං ගලක් උඩ ඉඳගත්තා. ඒ එක්කම මං කෑගහගෙන ආපහු නැගිට්ටා. මං ඉඳගෙන තියෙන්නේ ලොකූම ලොකු කබරයෙක්ගේ ඇඟ උඩ! අපි දෙන්නම පණ එපා කියලා දිව්වා. දුවලා දුවලා අන්තිමට දියපාරක් ලඟට ආවා. හුඟ වෙලාවකට පස්සේ වතුර පොදක් ඇහැට දැක්කේ. මට ආපු සන්තෝසෙට මං දුවගෙන ගිහින් පැන්නා වතුරට. අත් දෙකට වතුර පුරෝලා අරගෙන උඩ විසි කරලා හිනා උනේ පුංචි කාලෙදි වගේ. මං එයා දිහා හැරිලා බැලුවේ එයාටත් මගේ සතුටට එකතු වෙන්න කියන්න. ඒත් අනේ මෙන්න මයෙ දිහා ඔරෝගෙන බලාගෙන ඉන්නවා. මගෙ හිනාව එහෙමම අතුරුදහන් උනා. "ඇයි මේ?" මං ඇහැව්වා. "ඇයි අහන්නේ? මේ," එයා දිය පාර දිහාවට අත දික් කළා. "කොහොමද මං දැං වතුර ටිකක් බොන්නේ? ඔක්කොම බොර වෙලා ගිහිල්ලා!!!" එයා මට දොස් කිව්වා. අනේ, මට හොඳටම දුක හිතුණා. "ඒක මං හිතලා කළේ නෑ..." මං බිම බලාගෙන කිව්වා. "මදැයි ඉඳලා ඉඳලා තිබහට වතුර උගුරක් බොන්න හැදුවා!" එයා මාවත් පහු කරගෙන දිගටම ඉස්සරහට ගියා. මමත් හෙමින් හෙමින් එයාගෙ පස්සෙන් ඇවිදගෙන ගියා. 

ටිකකින් අපේ ඉස්සරහාට හම්බුනේ මහා ගල් කුලක්. මං එතනට කිට්ටුවෙන කොට එයා ඒකෙන් බාගයක් නැගලත් ඉවරයි. මට ඒක තනියම නගින්න බැරි බව තේරුනා. මං පහල බලාගෙන හිටියා එයා ආපහු හැරිලා එයි කියලා මාවත් එක්කගෙන ගල නගින්න. ඒත් එයාට මාව මතකවත් නෑ වාගේ, තනියම ගල මුදුනටම නැග්ගා. මට ආයෙත් ගොඩක් දුක හිතුණා. මම කටු පඳුරු අස්සෙන් බොහොම අමාරුවෙන් ගල වටෙන් ඉස්සරහට ගියා. විටින් විට උඩ බැලුවහම දැක්කා එයා ගල මුදුනට වෙලා අවට සිරි නරඹ නරඹ තනියම හිනා වෙවී ඉන්නවා. මං කන්ද වටෙන් එහා පැත්තට ආවා. එයා කන්ද බැහැලා ආවා. කටු පඳුරු වලට මාව හොඳටම හීරිලා. ආයෙත් අපි දෙන්නා ඉස්සරහටම යන්න ගත්තා. එයා මට වඩා අඩි ගාණක් ඉස්සරහින්. අපි කතාවක් නෑ. එයා කතා කළෙත් නෑ, මට කතා කරන්න හිතුණෙත් නෑ. ඔහොම දිගටම ගියා. මගෙ ගමන් වේගය එන්න එන්නම අඩු වෙනවා. 

ටිකකින් එයා ඉස්සරහා වංගුවකින් පේන්නෙ නැතුව ගියා. මං හොඳටම කලබල උනා. මං පුළුවන් වේගෙන් ඉස්සරහට දිව්වා. ඒත් එයා පේන්න හිටියෙ නෑ. මං එයාට අඬගැහැව්වා. ඒත් සද්දයක් නෑ. මං එහෙමම පාර මැද බිම ඉඳගත්තා. ඉඳගෙන අඬන්න පටන්ගත්තා. මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ. මං එතනම එහෙමම හිටියා. මං දන්නවා මට ආපහු හැරිලා ගිහින් ඕනනම් ආපහු කැලෙන් එළියට යන්න පුළුවන්. ඒ යන ගමන මේ ආවා වගේම අමාරු උනත් අන්තිමේදී මට කැලෙන් එළියට යන්න ලැබෙන බව මම දන්නවා. ඒත් මට එහෙම යන්න හිත දුන්නෙ නෑ. තවත් ඉස්සරහට යන්න හිතුනෙත් නෑ. එයා මාව දාලා ගියා. මට එහෙමයි හිතුණේ. මං එයාට කරදරයක් උනා, බරක් උනා. ඒ නිසා එයා මාව දාලා ගියා. මට ඉවසගන්න බැරි උනා. අඬලා අඬලා මට එහෙමම නින්ද ගියා.

ආයෙ මං ඇස් අරින කොට ඒ ඇස් දෙක මගෙ ඉස්සරහා. මං එකපාරට කෙළින් උනා. ඒ ඇස් දෙකේ පසුතැවිල්ල පිරිලා. "තරහද?" එයා මගෙන් ඇහැව්වා. මං නෑ කියන්න ඔළුව වැනුවා. මගෙ ඇස් දෙකට ආයෙත් කඳුළු එන්න ගත්තා. "අඬන්න එපා, මං ආවනේ..." එයා මගේ ඇස් දෙක පිහදාන ගමන් කිව්වා. "ඇයි මාව දාලා ගියේ?" මං ඇහැව්වා.

එයා ටිකක් වෙලා සද්ද නැතුව හිටියා. ඊට පස්සෙ දිග හුස්මක් හෙලුවා. "අර ගලට නැග්ග වෙලාවේ මං දැක්කා ඈත ලස්සන මල් වත්තක්. හරියට අපි මුලදී පහුකරගෙන ආපු හරිය වගේ. මට ඒ හරියට ඉක්මණට යන්න ඕන උනා. ඔයත් එක්ක යන්න හිටියොත් පරක්කු වෙයි කියලා හිතුණා..." එයා උත්තර දුන්නෙ බිම බලාගෙන.

"ඉතිං එතනට ගියාද?"

"නෑ, මාව අතරමං උනා. ගොඩක් අමාරුවෙන් ආපහු ඔයා ඉන්න තැනට ආවෙත්..."

"කමක් නෑ, ඔයා යන්න. මාත් එක්ක යන්න ගියොත් ඔයාට පරක්කු වෙයි..."

එයා ඔළුව වනලා මගේ කතාව නතර කළා. "එහෙම කියන්න එපා..." එයා මගේ අත් දෙකෙන්ම අල්ලගත්තා. "මට ඔයා නැතුව ඒ ගමන තනියම යන්න බෑ කියලා මට දැන් තේරෙනවා. අපි දෙන්නා ගමන පටන්ගත්තේ එකට... අපි ගමන යන්න ඕනෙත් එකට..."

මගේ ඇස් වලට ආයෙත් කඳුළු උනන්න ගත්තා. ඒ සතුටට. ආදරේට. "ඒත් මං හින්දා ඔයාට පරක්කු උනොත්?"

"ආයෙ එහෙම වෙන්නෙ නෑ. අපි ගමන හෙමින් යං, අපිට යන්න පුළුවන් වේගෙන්..."

අපි ආයෙත් ගමන පටන් ගත්තා. ඒ යන ගමනෙදී අපි කටු පඳුරු වල පිපිච්ච ලස්සන මල් දැක්කා.  කුරුල්ලන්ගෙ ගීත වගේම රැහැයියන්ගෙ සද්දෙත් රස විඳින්න අපි පුරුදු උනා. මහන්සියක් දැනෙන්නෙ නැති වෙන්න ගමන යන හැටි අපි පුරුදු උනා. වළ ගොඩැලි වලදි, ගල් පර්වත පාමුලදි අපි දෙන්නම එකට ඒවා තරණය කළා. අපි අපේ ගමන තාමත්, සන්තෝසෙන්, අත් අල්ලගෙන ඉස්සරහටම යනවා...

85. යාළුවෝ...

යාළුවෝ... අපේ ජීවිත වලට තදින්ම බලපාන පිරිසක්. සමහර වෙලාවට පවුලේ අයටත් වඩා අපිට සමීප වෙනවා. ලේ නෑ කමක් නැතත් හෘදයාංගම සහෝදරත්වයකින් බැඳෙනවා. ඒ එක්කම අපිව නරක පාරේ ඇදගෙන යන යාළුවෝ ඉන්නත් පුළුවන්. මේ දෙගොල්ලන්ම ගැන අපේ බුදු දහමේ හරි අපූරුවට විස්තර වෙලා තියෙනවා - කල්‍යාණ මිතුරන් හතර දෙනෙක් ගැනත්, පාප මිත්‍රයන් හතර දෙනෙක් ගැනත්. මම අද කියන්න යන්නේ ඕන්න ඔය අට දෙනා ගැන. කවියෙන් ඔන්න හොඳද. අහගෙන ඉන්ඩලාකෝ.

කල්‍යාණ මිතුරන් හතරදෙනා

උපකාරක මිත්‍රයා: 

දෙමව්පියන් සේ රැකවරණය දී - සැමදා පිහිටට එයි
උපකාරය සොයනා මොහොතකදී - මග නොහැරම කර දෙයි
මෙවන් මිතුරු දන ඇසුරු කරන්නට - පෙර පින් තිබිය යුතුයි
දිවි මග සරු වී වාසනාව ලැබ - මිතු දම් තව දළු ලයි

සමාන සුඛ දුක්ඛ මිත්‍රයා:

විශ්වාසය මත රැඳෙනා නෑ කම - මොහු අඩු නැතිව රකියි
සියලු රහස් රැක සිත සන්සුන් කර - අවංක කම රජයයි
දුකත් සැපත් එක ලෙසටම සලකන - කිසි දා පිටු පා නොයයි
මිතු දම වෙනුවෙන් දිවි වුව කැප කර - මිතු දම සදා රකියි

අත්ථක්ඛායී මිත්‍රයා:

පාප සිතින් ඔබ නිති මුදවාගෙන - දැහැමි මගට යොමවයි
මෙවන් මිතුරු දන ඇතිනම් ඔබ හට - නිති පින් දම් රැස් වෙයි
මිතුරු සිතින් ඔබ යහ මග යවනට - විටෙක තදින් කියතෙයි
මේ මිතු දම ඔබ නිසි ලෙස රැක්කොත් - පරලොව සුගතියෙ යයි

අනුකම්පක මිත්‍රයා: 

මිතුරු තොමෝ විපතට පත් වූ කළ - නිති ලඟින්ම හිඳිතෙයි
සිත සනසා ඔවදන් බස් දී - අත් නොහැරම සෙත සලසයි
ගුණ වයනා විට තව තව පසසා - මිතුරු නාමෙ රැක දෙයි
නරකක් කී විට එහි දොස් දක්වා - තම මිතුරා රැක ගයි

පාප මිත්‍රයන් හතරදෙනා

අඤ්ඤදත්තුහර:

අත වන වන විත් යමක් රැගෙන යන

සුළු දෑ දී ලොකු දෙයක්ම පතමින

විපතට පත් කළ පිටු පා සැඟවෙන

තම වාසිය පමණක් තකනා දන

වචී පරම:

ඊයේ කීවානම් පිහිටට එන

දැන්නම් බැහැ පසුවට කල් දමමින

ඵලක් නොමැති දේ පමණක් දීමෙන

ඕනෑ වූ විට මග හරිනා දන

අනුප්පියභාණි:

වැරදි වැඩට නිති අනුබල දීමෙන

හොඳ වැඩටද ඒ ලෙසින්ම කියමින

ඇති තැන මුහුණට ගුණ වරුණා කර

නැති තැන දොස් පවසා තුටු වන දන

අපාය සහායක:

මිතුරා වරදට පොළඹා තුටු වන

සුරාවෙ සූදුවෙ මිතුරා ගිල්වන

බියකුරු ලෝකෙට මිතුරා ගෙන යන

අපායෙ මාවත නිසි ලෙස දත් දන

තේරුණාය ඔය ළමයින්ට? ඒ එක්කම ධම්ම පදයෙන් කියලා දෙන මෙන්න මේ පාඩමත් ජීවිතේට බොහෝම වටිනවා. 

ධම්ම පදයෙන්:

චරංවේ නාධිගච්ජෙය්‍ය - සෙය්‍යං සදිස මත්තනෝ

ඒකචරියං දල්හං කයිරා - නත්ථි බාලෝ සහායතා

අර්ථය:

ඇසුරු කරන්නට කිසිවෙකු නොමැති කළ

නොයන් දුදන ඇසුරට කිසිදා කෙලෙස

කලණ මිතුරු ඇසුරක් නැතිනම් අසළ

තනිව හිඳුම යහපත් බව දැනගන්න

මේ යාළුවො ගැන වැඩියෙන් විස්තර දැනගන්න ඕනෙනං මේන්න ගිහින් කියවන්ඩකෝ:
හොඳ යාළුවෝ
නරක යාළුවෝ

84. දොළොස් මසකට පෙරාතුව...

දොළොස් මසකට පෙරාතුව

උදා වූ එක් සොඳුරු දිනයෙක

සිදු විය අරුමැසි අසිරියක්

මේ පොළෝ තලය මත...

සොඳුරු සුරතල් දෙව් දූතයෙක්

සුරඟන ලොවින් බැස පැමිණියේ මිහි මතට

පොළෝ වාසීන් දෙදෙනෙකුව

මව් පිය පදවියෙන් පොහොසත් කරනට...

කාලය පියාඹා ගියේ

දිනෙන් දින අති මහත් වේගයෙන්

කඳුළු වැල් සිනහ රැල් අතරින්

සෙනෙහෙ පිරි ඔල්වරසන් මැදින්...

ඔහුයි අපගේ සිහිනය

බලාපොරොත්තුව සහ අරුත

අප දිවි ගමන තුළ

අදත් හෙටත් මතු නොව සදාකාලිකවම...

83. පොත් මතක...

සාහිත්‍ය මාසේ ඉවර වෙන්නත් ලඟයි. හුඟාක් අය පොත් ගැන කතා කරලා තියෙනවා දැක්කා. මාත් හිතුවා පොත් ගැන කතා මොනවාහරි ටිකක් කතා කරන්න ඕනේ කියලා. බලමු මොනවා ලියවෙයිද කියලා. අතීත මතක අවුස්සන්නයි මං හදන්නේ. පොඩි කාලේ මගේ හිත ඇද බැඳ ගත්ත පොත් ගැන. වැඩි විස්තර හොයාගන්න පුළුවන් වෙන ඒවායේ පින්තූර සහ සබැඳි දාන්නම්කෝ.

පුංචිම පුංචි කාලෙට ගියොත්...

පුංචි රවුම් බනිස් ගෙඩිය

බනිස් ගෙඩියක් වගේ උඩින් රවුං වෙච්ච, ලස්සන පාට පාට පින්තූර තියෙන පොතක්. රුසියානු පරිවර්තනයක්. 

කුඩ හොරා

ආදරණීය සිබිල් නැන්දගේ පොත් වලින් මම මුලින්ම කියවපු පොත. ඒ චිත්‍ර වලට අපි කොච්චර ආදරේද. තාමත්.

Town Mouse and Country Mouse
මේක බොහොම ප්‍රසිද්ධ ඊසොප්ගේ උපමා කතාවක්. ඒත් අපේ ගෙදර තිබ්බ පොතේ හැඩේ වෙනස්. ඒකයි මං ඒකට ආස. ගමේ විදිහටයි නගරෙ විදිහටයි ඇඳුම් ඇඳගත්තු ලස්සන මීයෝ දෙන්නෙක් කවරේ හිටියේ, ඒ දෙන්නගෙන් තමයි පොතේ හැඩේ හැදිලා තිබ්බේ. 

Pop-Up Story Books

අපේ ගෙදර තිබ්බා ඒ වගේ පොතක්. ඒ පොත් වල පිටු පෙරලන කොට මාළිගා, මල් වතු එහෙම පිටු වලින් උඩට ඉලිප්පිලා මතු වෙනවා. පිටු හරහා තිබුණ සමහර පටි එහාට මෙහාට ඇද්දාම කතන්දරේ චරිත ගස් අස්සෙන් ඇවිදිනවා. ඒ පොතේ පිටු පෙරලන එකම හරිම විනෝදජනක ඇඩ්වෙන්චර් එකක්. පොත ගැන මිසක් කතන්දරේ ගැන මෙලෝ මතකයක් නෑ හැබැයි.

චුට්ටක් ලොකු වෙද්දි...

හත් පෙති මල

මං ආයෙ විස්තර කියන්න ඕන වෙන එකක් නෑ. ගොඩාක් අය දන්නවා මේ පොත ගැන. පින්තූර අමතක කරන්නම බැරි ලස්සනම ලස්සන කතා පොතක්. ඒකත් රුසියානු පරිවර්තනයක්.

වැඩ බැරි දාසගේ කතා

මේ පොත් කීපයක්ම අපේ ගෙදර තිබ්බා. ලස්සන පින්තූර පිරිච්ච රුසියානු පරිවර්තන පොත් පෙළක්. අපූරු කතන්දර තිබ්බේ ඒවායේ.

ළමයින්ට ඉර හඳ තාරකා ගැන කතා

අහස ගැන, මහ පොළොවෙන් එහා ලෝකය ගැන මම ඉස්සෙල්ලාම ඉගෙනගත්තේ මේ පොතෙන්. විද්‍යාත්මක කරුණු පොඩි අයට තේරෙන විදිහට හරිම ලස්සන පින්තූර සහ කතන්දර එකතු කරගෙන ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා ඒ පොතේ. රුසියාවෙම තමයි.

ගණිත විනෝදය

ගණං වලට ආදරේ කරන්න හිතෙනවා මේ පොත කියෙව්වහම. තවත් රුසියානු දායාදයක්.

Enid Blyton's Books

මුළු ලෝකයේම පරම්පරා ගණනාවක දරුවන්ට අපූරු කතන්දර රැසක් තිළිණ කරපු මේ කතුවරියව මම මුළින්ම අඳුනගත්තෙ අපේ ගමේ පුස්තකාලෙදි. ඉංග්‍රීසි පොත් රාක්ක පැත්තට අම්මා අපිව ඇදගෙන ගියේ බලෙන්. මේ කතුවරියගේ පොත් අම්මාමයි තෝරලා දුන්නේ. ගෙදර ගෙනත් කියලා දුන්නෙත් අම්මාමයි. පොත් තුන හතරක රහ වැටෙන කොට අම්මට තවත් අපිට බල කරන්න ඕන වුනේ නෑ. 

Just William Series

විලියම් ගැන මම මීට කළිනුත් ලියලා තියෙනවනේ. දඟකාර, විසේකාර, ආදරණීය කොළු පැංචෙක්. 

තව ටිකක් ලොකු වුනාම...

නපුරු පාලකයෝ තුන් දෙනා

රුසියානු විප්ලවයේ වීරයන්ට මං ආදරේ කරන්න පටන්ගත්තේ මේ පොත නිසා. ළමා කතාවක්. ඒත් ඒකේ හිටපු ප්‍රොස්පේරෝ සහ ටිබුල් මගෙ වීරයෝ වුනා. දොස්තර ගස්පාර් අරනේරි, සුවනී, ටුට්ටී... මම පුස්තකාලෙන් ගෙදර අරන් ආපු ලොකුම පොත. ඉස්සරහා කවරේ බඩ තඩි නපුරු පාලකයෝ තුන් දෙනා හිටියේ. ඒ පොත කියවලා මට පිස්සු හැදුනා. ආයෙ ආයෙත් කීප සැරයක්ම ඒක ගෙදර අරන් ආවා. රුසියාවෙ තෑග්ගක්.

අනුෂ සහ රන් කුමරු
ඇතින්නියකගෙ කිරි බීලා රන් වන් පාට හමක් ලැබිච්ච කුමාරයෙකුගෙ කතාවක්. එයා හිටියේ කැලෑවේ. අනුෂ තමයි එයාගෙ යාළුවා, ඇත් පැටියෙක්. අන්තිමේදී දුක හිතෙන කතාවක්. ඒත් මම හුඟක් ආදරේ කළ කතාවක්. ඉස්කෝලේ පුස්තකාලෙන් හම්බ වුනේ. මායි මගේ යාළුවොයි රණ්ඩු වෙලත් තියෙනවා ඒ පොතට.

අපූ ත්‍රිත්වය

මේ ගැන වෙනමම ලියන්න ඕනේ. නිකලස් ස්පාර්ක්ස් මවපු නෝවා ව හම්බවෙන්න කළින් මම ආදරේ කළේ මේ කතා මාලාවේ ඉන්න අපූට.

Biggles Series

මේ මං මේ ගැන කළින් ලියපු සටහනක්.

ඒවාට අමතරව... 

මඩොල් දූව
අඹ යාළුවෝ
විලම්භීත

තුන් යහළු වික්‍රමය
සෝමපුර වීරයෝ
බස්තියන්ගේ සොහොන
ගිම්හානේ වික්‍රමය
කල්ලන්දූවේ මුතු කොල්ලය
රණ රාළ
අභය භූමිය
කඩවර අඩවිය
අපූරු යාළුවෝ

ගුරු ගීතය
වේලාසන කොක්කු ඇවිත්
සුදු ගෝනා
සුදු වැද්දා
රාමායණය

82. Conscience...

I hope you all know the famous cartoon character Tin Tin and his pet Snowy, and of course their friend Captain Haddock, am I correct? If you know them very well it would not be difficult to visualize this situation I am going to explain. Imagine, while three of them are climbing up a hill, a half filled bottle of wine fell off from Captain Haddock's backpack. Snowy sees this and he starts sniffing the bottle. Suddenly, two figures appear. One is a red colored devil, and the other one is an angel with fairy wings. The devil is encouraging Snowy to taste the nice smelling drink. And the angel is reminding Snowy about his responsibility to follow his master. Who are they – this devil and the angel? Both of them look just like Snowy. That means, both of them are belonged to Snowy. 

Like wise, we also have such characters within ourselves too. This devil is no one else but our own greedy and selfish mind. If we follow the words of the devil, we would become the slaves of our mind. And who is this angel? That is our conscience – our knowledge that helps us to decide what is right and wrong.

The word conscience comes from the Latin word conscire, which means 'to know together with'. It has two moral functions: antecedent and sequent. Antecedent means that our conscience is guiding us to do the right and avoid the evil, before we do something. One day, a small boy saw a tortoise and picked up a stone to hit it. Suddenly, he heard a voice saying 'that is wrong!'. Not knowing where the voice came from, he went to his mother. After hearing his story, mother hugged him and explained: 'That is called conscience. If you listen to it and obey, it will continue to speak clearer and always guide you; but if you turn a deaf ear and rebel against it, its voice will fade little by little and leave you in moral and spiritual darkness. The growth of your spiritual life depends upon your hearing and obeying this little voice.'

And the second moral function, sequent, means that our conscious will act as a judge after we did something, either by rewarding or blaming. I will explain it with a story of another little boy. This boy was staying at a children's hospital  and was a very stubborn trouble maker. One day, a visitor came and told him 'if you are a good boy for a week, I will give you ten rupees when I come back.' A week passed and the visitor came again. She said, 'I am not going to ask from the nurse how you have behaved. You must tell me yourself. Do you deserve to have the ten rupees?' After a moment of silence, the little boy said 'I'll take only a rupee.' He felt that he should listen to his conscience.

The best judge and the guide in the world is  right here with us. 

But there is one thing we have to be careful. Does our conscience always judge and guide us correctly? No. Why? I told earlier that it is a knowledge – a knowledge that helps us to decide what is right and wrong. Where does this knowledge come from? It comes from our education, from our living background and our culture. And as a Buddhist, I believe that our routines we have practiced through out this long journey also play a major role on this knowledge. 

So if we can make sure that what our conscience believes is right, and if we live with a principle to follow it, I am sure we all would be able to become valuable human beings.

Finally, I would like to quote a saying from one of my favorite movies 'Legends of the Fall'. “Some people hear their own inner voices with great clearness. And they live by what they hear. Such people become crazy... or they become legends.”

81. Challenges...

Have you ever seen a little toddler trying to stand up on his own? Trying really hard to take his first step towards his cheering happy parents? He is facing his first ever biggest challenge in his life. All of us have passed that moment sometime ago.

Since then, we are facing challenges. Some simple, some harder – coming on our way one after the other. Have we been brave enough in front of them, just as we faced our first challenge as a toddler? Some might say yes, and some might say no. 

Think of all the exams and competitions we have faced since our childhood, and finishing our tasks at office before the target date, bearing others' conflicting ideas with patience – all of them are nothing else but challenges. And balancing our home life and office life, knowing and fulfilling our duties and responsibilities to our family, society and nation – they too are challenges.

The biggest challenge I came across most recently is this speech. I was looking for a topic for my second speech for about three weeks and browsed and browsed through the internet looking for some idea that I can talk with a passion. But I couldn't find one until yesterday. I even thought of postponing my chance, but I felt ashamed to do so. Then suddenly, it came to my mind. I knew I could speak of what I was doing right at the moment. I was preparing to face my challenge.  

Why do we have to face the challenges? Can't we escape? Sometimes, may be we can, if we really want to escape. But that would lose us something in our life. Once, Martin Luther King, Jr said that “The ultimate measure of a man is not where he stands in moments of comfort and convenience, but where he stands at times of challenge and controversy.” That means, that you would see a person's true colors when they are going through hard times.  They prove who they really are not when things are going well, but when times are difficult in their lives. Until you let the challenges to come your way, neither you nor others will know who really you are.

Every successful person has gone through a challenge one way or another, which has enabled them to become who they are today. Think of great leaders, inventors, or your own loved ones who have been able to inspire you as great personalities. They all have won something in life because they were able to face the challenges with courage.

The life is not just a bed of flowers, that's true. And neither is a mere thicket. This journey of life – wearing a smile at a time and a tear at another – would become a more wonderful and adventurous journey by all the challenges coming on our way; just like a river flowing towards its destination, clashing against rocks, falling from high, and making the world beautiful.

Don't be afraid of challenges. Be brave, and face them. Be a challenge to your challenges. They will bring out the best in you.



P. S. - My second speech at Toastmasters program. Couldn't find a time to translate it.

80. මගේ ලිවීම...

"කියවීම මිනිසා සම්පූර්ණ කරයි." ඒ අප සැමදෙනාම අසා ඇති කියමනකි. බාල වියේදී මගේද ප්‍රියතම විනෝදාංශය වූයේ පොත් කියවීමය. නමුත්, මා පාසලේ දහ වන ශ්‍රේණියේ ඉගෙනුම ලබන කාලයේදී එයට වඩා බොහොමත්ම අපූරු වූ යමක් මට හමු විය. මම සාහිත්‍යය ඉගෙනීමට පටන් ගතිමි. මා කියවන ඕනෑම ලියවිල්ලක සිටිනා චරිත සහ සිදුවීම් මාගේ සිත තුළ ගොඩනගාගන්නා අන්දම මම උගත්තෙමි. එම ඉගෙනීම මාගේ කියවීමේ ස්වභාවය වෙනස් කළේය. පෙරදී දින දෙකකින් කියවා නිම කළ හැකි වූ පොතක් දැන් මා හට කියවීමට අවම වශයෙන් දින පහක් හෝ ගත වේ. මා කියවන පොතෙහි සෑම වදනක්ම සජීවී ය, එම වදන් සමස්ථ කතාන්දරයම මාගේ සිත තුළ මවා පායි. වටපිටාව සම්පූර්ණයෙන්ම අමතකව ගොස් මම මා කියවන කතාන්දරයේ සජීවී නරඹන්නෙකු බවට පත් වෙමි. පරිකල්පනය යනු කුමක්දැයි මම එම අපූරු අත්දැකීම තුළින් උගත්තෙමි. කතුවරුන් තමන්ගේ හැඟීම් වදන් බවට පරිවර්තනය කරනා අන්දම මා පුදුමයට පත් කළේය. එය මායාවකි. මටද එය උත්සාහ කර බැලීමට - එය කිරීමට උවමනා විය.

එබැවින් මම ලිවීම ඇරඹුවෙමි.

මම සිතට එන සෑම දෙයක්ම දින පොතක සටහන් කළෙමි; කවි - බොහෝ විට සොබාදහම පිළිබඳව - එසේම මාගේ ප්‍රියතම පොත් සහ චිත්‍රපට පිළිබඳව සටහන් ලියුවෙමි. මාගේ මිතුරියන් මා ඔවුන්ගේ සමරු පොත් වල තබන සටහන් කියැවීමට මහත් සේ ප්‍රිය කළ බව මට මතකය. අපගේ සොඳුරු මතකයන් මා අකුරු කළ ආකාරයට ඔවුහු ආශා කළහ. මම දිරිමත් වුණෙමි. කිසිඳු වෙහෙසකින් තොරව මම දිගින් දිගටම ලියුවෙමි. මාගේ ලේ තුළට කිඳා බැස ඇති දෙය මට හමු වූ බව මම දැනගතිමි.

ස්වභාවයෙන් මම කතාබහ අඩු තැනැත්තියක්මි. එබැවින් ලිවීම මාගේ හැඟීම් හා චිත්තවේග ප්‍රකාශ කරනා මාධ්‍යය බවට පත් විය. සිත්තරෙකු සිතුවමක් ඇඳීමෙන් ලබන වින්දනයද, සංගීතඥයෙකු නව නාද රටාවක් නිමැවීමෙන් ලබන වින්දනයද මම අත්වින්දෙමි. පරිකල්පනය විසින් මා කාලය හරහා කැඳවාගෙන යනු ලැබූ අතර, ලිවීම මාගේ සිහින වලට ජීවය ලබා දුනි. ඒ සමගම, මා පසුව උගත් අන්දමට, ලියැවුණු වදන් මතින් සමනළ ආචරණයක් වුවද හටගැනීමට ඉඩ ඇත. එසේය, ලියැවුණු වදන් තුළ එතරම් බලයක් ගැබ්ව ඇත, මම එය අත්විඳ ඇත්තෙමි.

මම හොඳ ලේඛිකාවක නොවෙමි. නමුත්, කෙදිනක හෝ එවැන්නියක වීමට බලාපොරොත්තු වෙමි.

අවසන් වශයෙන් මම ඔබට රේයිනර් මරියා රිල්ක් ගේ කියමනක් උපුටා දක්වමි. බොහිමියානු - ඔස්ට්‍රියානු සම්භවයක් ඇති කවියෙකු වූ එතුමා පවසන්නේ මෙවැන්නකි: "ඔබට ලිවීමට අණ කරනා හේතුව සොයාගන්න; විමසා බලන්න එහි මුල් ඔබේ හදවත තෙක් පැතිරී ඇත්දැයි කියා; ඔබට ලිවීමට තහනම් කළහොත් ඔබ මියයනු ඇති බවක් ඔබට හඟවන්නේදැයි කියා." ඔබට ලිවීමට අණ කරනා එම හේතුව සොයාගැනීමට හැකි වුවහොත්, නිසැකවම ඔබ සැම දෙනාටම ලියන්නට හැකි වනු ඇත - හදවත තෘප්තියෙන් පිරී ඉතිරී යන ලෙසින් ලියන්නට හැකි වනු ඇත.

P. S. - This is the translation of the speech I delivered few months ago for the Ice Breaking at Toastmasters program in our company.

79. නොමියෙන සෙනෙහසක අරුමය...

භාරතයේ සුන්දර ඒ නමුත් දුක්බර ආදර අන්දරයක් වුනු සලීම් - අනර්කලී කතා පුවත ගැන පොඩ්ඩි අක්කා කාලෙකට උඩදී ලස්සන සටහනක් ලිව්වා. ඒ සටහනට ලස්සන පසු කතන්දර අපේ රවි අයියත්, නීතාත් කමෙන්ට් වලින් එකතු කළා. ඒ කතන්දර පසුබිම් කරගෙන මගේ හිතේ මැවුණු කතාන්දරේ මමත් එදා එතන ලිව්වා. අද මේ පෝස්ට් එකක් විදිහට පළ කරන්නේ එදා මම ඒ ලියපු කතාවයි.

ගඩොලින් ගඩොල බැඳී මා ඉදිරියේ ගොඩ නැගුණු පවුරේ අවසන් ගඩොල තැන්පත් වද්දී හාත්පස පැතිර ගිය ගන අඳුරේ මම මොහොතකට හුදෙකලා වුනෙමි. එහෙත් ඒ විගසම ඔහුගේ සුන්දර සිනහව, ආදරණීය නෙතු යුග මගේ දෑස අභියස මැවී පෙනුණි. ඔහු වෙනුවෙන් වූ ආදරයෙන් හදවත පිරී ඉතිරී යන අතරේ දෙනෙතට නැගුණු කඳුළකුත් සමග මාගේ දෑස් පියවී ගිය බව මට මතකය. 

නැවත නෙත් විවර කරනා විට මා හුන්නේ කොහිදැයි එක්වනම සිහියට නගාගත නොහැකි විය. නමුත් එහි හුරුපුරුදු බවක් තිබිණ. ඔව්, මෙය මා කුඩා කළ පටන් මාගේ දෙපයේ ගිගිරි නාදයෙන් රාජකීයයන් පිනවූ උත්සව සභා මණ්ඩපයයි. ඔහුගේ දෙනෙත් දෙස මුල් වරට බලමින් ඔහුගේ දෙපා පාමුලින් ඒ සුවිශේෂී දිනයේ නර්තනය නිමා කෙරුණු ස්ථානයේ මම හිඳ සිටියෙමි. එහෙත් මා මෙතැනට ආවේ කෙසේද? මම සිහිපත් කළෙමි. දෑස් පියවී යන්නට පෙර මා සිටියේ අන්ධකාරයක් තුළ බව මතකය. දෑතත් දෙපයත් රිදුම් දෙන්නට වූ බැවින් මම එදෙස බැලුවෙමි. එකෙනෙහිම මා ගත දැවී පිළිසෙන්නාක් වැනි වේදනාවක් ඇති විය. ඔහුගේ දඟකාර සිනහව ඉදිරියේ ලෙලවූ වළලු මා දෑතේ තව දුරටත් නොවීය. එහි වූයේ යකඩ විලංගු කව දෙකකි. මාගේ නර්තනයෙන් සුවහසක් දනන් සිත් තුටු කරවනා අතරේ මාගේ දෙපය සැරසූ ගිගිරි එහි තව දුරටත් නොවීය. දකුණු පයේ රැඳී තිබූ විලංගුවේ ඇමිණී තිබූ දංවැල් කැබැල්ල ඉවත් කරන්නට උත්සාහ කළද මා අසමත් විය. විලංගු ලා මා වටා ඉදිකළ පවුර බිඳගෙන මා මෙතැනට පැමිණියේ කෙසේද? යළිත් වරක් ඔහු මා මුදාගන්නට සමත් වීද? එහෙත්.. එසේ වුවහොත් මරණ දඬුවමට මුහුණ පෑමට සිදුවන්නේ ඔහුටයි... ඒ සමගම මහා චණ්ඩ මාරුතයක් හමන්නට වූ අතර දැරිය නොහැකි සීතලකින් ගත වෙලී යන්නට විය. මොහොතකින් මා සිටියේ ඔහු ඉදිරියේය.

නිද්‍රා ඔසු මුසු කළ දෙළුම් යුෂ බඳුනෙන් නින්දට වැටුණු ඔහු තවමත් සුව නින්දේය. මගේ මුවග'ට නොඳැනීම සිනහවක් නැගුණි. කැරළි ගැසුණු කෙස් රොද අතරින් අතැඟිලි ගෙන ගිය මම මෘදු ලෙස ඔහුගේ නළල සිපගතිමි. ඒ සමගම ඔහුගේ දෙනෙත් විවර විය. "අනර්කලී!!!" ඔහු මහ හඬින් කෑ ගැසුවේය. ඔහුගේ සිරුර දහදියෙන් තෙත් වී තිබුණි.

මම සිනාසුණෙමි. "මං මෙතන ඉන්නවනේ..."

එහෙත් ඔහුට එය නෑසුණි. "අනර්කලී!!!" ඔහු යළිත් කෑගැසුවේ සයනයෙන් බසිමිනි. 

"කුමරුනි, ඔබේ අනර්කලී ඔබ අසළමයි," මම ඔහුගේ දෙපා මුල වැටී පැවසුවෙමි. 

එහෙත් ඔහු මා දුටුවේ හෝ ඔහුට මගේ හඬ ඇසුණේ හෝ නැත. ඔහු ඒ මොහොතේ කුටිය තුළට දිව ආ රාජපුරුෂයන් ඇමතුවේය. "කෝ නදීරා?" මුහුණින් මුහුණ බලාගත් රාජ පුරුෂයෝ අනතුරුව බිම බලාගත් හ. "ඇයි නිහඬ? කෝ මගේ අනර්කලී?" ඔහුගේ හඬින් කුටිය දෙවනත් විය.

කුමක් සිදුවන්නේදැයි සිතාගත නොහැකිව මම බලා සිටියෙමි. ඔහු වියරු වැටුණකු මෙන් කුටිය පුරා ඒ මේ අත සැරිසරන්නට විය. හදිසියේම ඔහුගේ දෙනෙත් සන්තූරය මත නතර විය. එහි තත් අතර රඳවා තිබූ කඩදාසිය ඔහු දුටුවේය. ඒ පිළිබඳව මා හට සිහිපත් වූයේද එවෙලේය. ඔහුව නිදිගන්වා හොර රහසේම පිටව යන්නට පෙරාතුව කඳුළු අතරින් අකුරු අමුණා මා ලියූ ලිපිය එය විය. එය දැන් ඇවැසි නැත. මා ඔහු අසළය. "කුමරුනි, ඔය ලිපිය ගැන සලකන්න එපා... මා ගිය ලෙසින්ම නැවත ඔබ අසළට පැමිණ සිටින්නේ, ඔබට නොපෙනේද?"

එහෙත් එයද ඔහුට නෑසුණි. මාගේ ලිපිය තත් අතරින් මුදා ගන්නා අතරේ ඔහුගේ අතැඟිලි වෙවුළනු මම දුටුවෙමි. ලිපිය කියවනා අතරේ යටිතොල විකාගත් ඔහුගේ දෑස් මැලවී යනු මම හොඳින්ම දුටුවෙමි. නැගී සිටින්නට දෙපා වාරු නැතිව ගිය කළෙක මෙන් ඔහු අසළ වූ සන්තූරය මතට වාරු විය. එයින් එහි කම්පනය වූ තත් වලින් නැගුණේ වෙනදා මෙන් මිහිරි රාවයක් නොවුණද නොදැනුවත්වම මාගේ දෙපය රඟන්නට සරසුණි. එහෙත්... පය බැඳි ගිගිරි වෙනුවට හඬ නැංවූයේ විලංගුවේ දම්වැලයි... එයින් නැගි කටුක මූසල නාදය දරාගැනීමට මටද අපහසු විය. ඔහුගේ දෑස් එක එල්ලේ මා වෙත යොමු විය. ඔහුට එය ඇසී ඇත. එතෙක් වේලා මා පැවසූ එකදු වදනක් හෝ නෑසුණද ඔහුට දම්වැලේ හඬ ඇසී ඇත. එහෙත් රාජපුරුෂයන් නිසලය. ඔවුනට එම හඬ කන වැකී නොමැති හැඩකි. මට සියල්ල අවබෝධ විය. මම වහා කුටියේ වූ කැටපත වෙත හැරුණෙමි. මට පිටුපසින් වූ කවුළුවෙන් ගලා ආ ආලෝකය කිසිඳු බාධාවකින් තොරව කැටපත මතට පතිතව ඇත. මා සිටින්නේ මළවුන් අතරය... එසේය... ලෝකයා හමුවේ නදීරා මිය ගොස් ඇත... කිරුළ හිමි රජ කුමරුට පෙම් බැඳීමේ වරඳට අනර්කලී මරණ දඬුවම ලබා ඇත... 

"අනර්කලී..." ඔහු මා අමතයි. එහෙත් ඔහුට මා නොපෙනෙන බව දැන් මම දනිමි. එනමුදු මා සිටිනා බව ඔහු දන්නා බව දැනගැනීම මා හට ප්‍රමාණවත්ය. "අනර්කලී.." ඔහු මා වෙත එයි. මෙය සුදුසු නැත... මා සිටිනා තැන ඔහුගේ ලෝකයෙන් බොහෝ ඈතය. මා ඔහු වෙත රැඳී සිටීම ඔහුට හිරිහැරයකි... ඔහුගේ අනාගතයට, ඔහුගෙන් මේ අධිරාජ්‍යය වෙත සිදු විය යුතු මෙහෙයට බාධාවකි... එසේ වුවහොත් මා කළ පරිත්‍යාගයේ අරුතක් නැතිව යනු ඇත... එසේ විය යුතු නැත... මා ඔහු වෙනුවෙන් බලා හිඳිමි... සදාකාලිකව ඔහුට ආදරය කරමි... කෙදිනක හෝ ඔහු මා වෙත ඒමට සූදානම් වූ විටෙක ඔහුගේ ඇමතුම මා හට ඇසෙනු ඇත... එවිට ඔහු කැඳවාගෙන යාමට මම එන්නෙමි... එයින් පෙරාතුව මා ඔහු ඇසුරේ ගැවසුණහොත් ඔහුගේ මෙහෙය නිම වීමට පෙර ඔහුට මා වෙත ඒමට සිතෙනු ඇත... එය සිදු නොවිය යුතුය...... මා අසළටම ආ ඔහු මා වෙත අත දිගු කළේය. එකෙණෙහිම මම ඔහු ඇතුළු අනෙක් පිරිසගේ හිස් මතින් ඉහළ නැගී ඔවුන් දෙස නෙත් යොමා සිටියෙමි. මා සිටියේ ඉහළ කවුළුවේ ජනෙල් පඩිය මතය. ඔහුගේ දුක්බර දෑස් සිතේ සනිටුහන් කරගත් මම එතැනින් නික්ම පළා ගියෙමි. ඈත කඳුකරයේ ඔහු හා එක්ව ගත කරන්නට සිහින මැවූ තුරු ලතා ගං දියඇලි වලින් හෙබි වන ලැහැබකට වී හුන්නෙමි.

විටෙන් විට පැමිණ ඔහුගේ සුව දුක් සොයා බලා ගියෙමි. එහෙත් ඒ කිසි විටෙක මා පැමිණි බවට කිසිඳු සලකුණක් හෝ ඔහු වෙත නොපෑවෙමි. අපගේ පිවිතුරු ආදරයට සීමා බන්ධන පැනැවූ අක්බර් රජුගෙන් පසුව අධිරාජ්‍යයේ බලයට පත් වූ ඔහු සාර්ථකව පාලන කටයුතු කරගෙන යනු දැකීම මා හට මහත් සැනසීමක් විය. එහෙත් ඔහුගේ හදවත දොම්නසින් පිරී ඇති බව වීණා වාදන, නැටුම් ගැයුම් නොමැති මාළිගාවෙන් පැහැදිලි විය. ඔහුගේ සන්තූරය ඔහු යන එන සෑම තැනකම රැගෙන ගියද ඔහුගේ ඇඟිලි තුඩු එහි තත් පිරිමැද්දේ නැත. ඔහු මත්පැනට ලොල් වී ඇති බව මා දැනගත්තේ ඔහු බැලීමට ගිය එක් රාත්‍රියකදීය. එයින් ඔහුව මුදාගැනීමට කළ හැකි සියලු දෑ කළද ඉන් පලක් නොවීය. මා බිඳින බිඳින මත් පැන් බෝතලයක් පාසා ඔහු තව තවත් ගෙන්වා ගත්තේය. වරෙක එම බිඳුනු වීදුරු කැබැල්ලකට ඔහුගේ අත තුවාල වීමෙන් පසු මම එය නවතා දැම්මෙමි. ඔහු මා වෙත එන්නට සූදානම් වන බව මා දැනගත් නමුත් ඔහු එයට සූදානම් වන ආකාරය මා සිත දවාලීය.

අවසානයේ, ඔහු මා අත මුලින්ම ස්පර්ශ කළ දිනයේ පටන් නිශ්චිතවම හතළිස් වසරක් ගෙවුණු දිනයේ මට එම නාදය ඇසුණි. සතළිස් වසරකට පසු ඔහුගේ සන්තූරය යළි පණ ලබා ඇත. මා ඔහුගෙන් වෙන් වූ එම රාත්‍රියේ ඔහු මා වෙනුවෙන් ගැයූ ගීය, එම වාදනය යළි ඇසුණි. එය මා උදෙසා ඔහුගේ ඇමතුම විය. ඔහු මා වෙත ඒමට සූදානම් බව මා අමතා කී අයුරු විය. මම වහා ඔහු සොයා ගියෙමි. සීතල කඳුකරයේ කුඩා කඳුගැටයක් මුදුනේ චිනාර් වෘක්ෂයකට පිට දී ඔහු සන්තූරය වයමින් ගායනා කරමින් සිටියේය. ගිණි මැලය පිටුපසින් හුන් මා දුටු ඔහුගේ මුව'ග නැගි සිනහව මම දුටුවෙමි. පුදුමයකි, එතෙක් කල් මා පය බැඳි දම්වැල් සහිත විලංගුව වෙනුවට එහි වූයේ මිහිරි නාදයෙන් සෙලවෙන ගිගිරි වැලකි. දෑතේ වළළු පිරී තිබුණි. මම ඔහු වෙනුවෙන් රැඟුවෙමි. අපගේ ආදරය වෙනුවෙන් රැඟුවෙමි. ගෙවී ගිය හතළිස් වසර වෙනුවෙන් රැඟුවෙමි. අවසානයේ ඔහු පාමුල දණින් වැටුණෙමි.

එම දෑස තවමත් එලෙසම ආදරණීයය... එම සිනහව තවමත් පෙර ලෙසම සුන්දරය... ඔහු අතක් ඔසවා මා දෑසේ වූ කඳුළු බිඳුවක් පිස දැම්මේය. එදින, ගලෙන් ගල බැඳුනු පවුර පිටුපස අවසන් වරට දෙනෙත් පියාගනිද්දී දෑසට නැගි කඳුළ එම සතළිස් වසර පුරා මගේ දෑසේ මිදී පැවතුණි. අද ඔහුගේ උණුසුම් ආදරය හමුවේ ඒවා නැවතත් උණු කඳුළු බවට පත් වී ඇත. මා ඔහුගේ ලෝකයට යළි පැමිණ ඇත... නැතහොත්, ඔහු මාගේ ලෝකයට පැමිණ ඇත...

78. නිබ්බුතා නූන සා නාරී...

ඔහු දන්නා හඳුනන කොයි කාගේත් ආදරය ඉහළින්ම දිනාගත්තෙකි. කෙළිලොල් කතාබහත්, සුහද මිතුරු ඇසුරත් නොවේනම් විටෙක ඔහු මුණිවරයෙකුදෝයි කෙනෙකුට සිතෙනු ඇත. ඔහුට ඇත්තේ එතරම්ම කරුණාභරිත වූ හදවතකි. තමාට වරදක්, නපුරක් කළ කෙනෙකුට වුවද සමාව දීමට ඔහු හේතු සොයාගන්නා අන්දම අපූරුය. පිළිගත හැකි හේතුවක් නොමැතිනම් එසේ කරන්නේ ඔවුන්ගේ නොදැනුවත් කම නිසා කියා හෝ එය නොසලකා හරින්නට ඔහු සමත්ය. 

කෙනෙකුගේ මුවට සිනහවක් ගෙන ඒම ඔහුගේ ඉහළම සතුටයි. බොහෝ දෙනා ඔහුගේ ගායනයට වශී වන අන්දම මා දැක ඇත. සැබැවින්ම මාද ඔහුගේ ගායනයට වශී වූ බව නොකියා බැරිය.

ඔහුගේ ශබ්ධ කෝෂයේ නැහැ - බැහැ යන වදන් නොමැත. කෙනෙකුට උදව්වක් ඇවැසි වූ විට ඔහු එය තමාගේ කටයුත්තක් බවට පත් කරගෙන සහය වෙයි. තමාගේ කටයුතු අතපසු වුවද ඔහුට කම් නැත. ඒ ඔහු වෙනෙකෙකු නොවී ඔහුම වූ බැවිනි.

ඔහු පැමිණියේ අසීරු ගමනකය. ඔහුගේ දිරිය පිළිබඳව මා හට පුදුම සිතේ. ඔහු ඔහුගේ වයසට වඩා බොහෝ ජීවිත අත්දැකීම් ලද්දෙකි. ඔහුගේ නැගණියන් ඔහුට සළකන්නේ පියෙකුට මෙනි. ඒ ඔහු ඔවුන් වෙනුවෙන් සිදුකළ දෑ ඔවුන් හොඳින්ම දත් බැවිනි. අද ඔහු සතුටිනි, එසේ යැයි මම සිතමි. අද ඔහු ආදරණීය සැමියෙකි, ආදරණීය පියෙකි, දහසක් සිසුන්ගේ නැණැස පාදන දයාබර ගුරු පියෙකි. මිනිසත් බවේ ප්‍රතිමූර්තියකි. මිල මුදල් නොව හදවත් උපයන්නෙකි. 

මා හට කිසා ගෝතමියගේ නිබ්බුත පද සිහිපත් වේ.

එසේම ඔහු වෙනුවෙන් එහි තෙවෙනි පදයේ හිමිකාරිය මා ම වන බවද සිහිපත් වේ.

ඔහු වැන්නෙකුගේ සෙනෙහස ලබන්නට, ඔහු වැන්නෙකුගේ බිරිඳ වන්නට සැබැවින්ම මම පින් කර ඇත්තෙමි.

"You are every reason,

Every hope,

And every dream I've ever had...

And no matter what happens

To us in the future,

Every day we are together

Is the greatest day of my life.

I will always be yours,

And you will always be mine."

Happy Birthday

&

Happy Anniversary!!!

I LOVE YOU!!!

77. Sweet Dreams...

Twinkling stars

Smile and sing

Moon is shining above

Crickets are chirping

And soft wind blows

My darling is sleeping now...

Fairies come down

From heaven above

To see my charming prince

I'm right beside you

And always will love you

And tell them that you are mine...

76. I See the Light...

Rapunzel:

All those days watching from the windows

All those years outside looking in

All that time never even knowing

Just how blind I've been

Now I'm here, blinking in the starlight

Now I'm here, suddenly I see

Standing here, it's oh so clear

I'm where I'm meant to be

(Chorus)

And at last I see the light

And it's like the fog has lifted

And at last I see the light

And it's like the sky is new

And it's warm and real and bright

And the world has somehow shifted

All at once everything looks different

Now that I see you

Eugene(Flynn):

All those days chasing down a daydream

All those years living in a blur

All that time never truly seeing

Things, the way they were

Now she's here shining in the starlight

Now she's here, suddenly I know

If she's here it's crystal clear

I'm where I'm meant to go

Rapunzel & Eugene (Flynn):

And at last I see the light

Eugene (Flynn):

And it's like the fog is lifted

Rapunzel & Eugene (Flynn):

And at last I see the light

Rapunzel:

And it's like the sky is new

Rapunzel & Eugene (Flynn):

And it's warm and real and bright

And the world has somehow shifted

All at once, everything is different

Now that I see you,

Now that I see you!

75. වනස්පතියක් සහ රෝස මලක්...

ඒ මහා වනස්පතියෙක්
රූස්ස නුග ගහක්
බොහොම ගරු ගාම්භීරෙට
අණසක පතුරවාගෙන හිටපු
කැලේ හැම ගහකට, වැලකට, මලකටම
රජ්ජුරුවෝ
හැමෝවම බලාගෙන පරිස්සං කරගෙන හිටියා
ඒත් කාටවත් වැඩිය ලං වෙන්න දුන් නෑ
මොකෝ මන්දා
අතේ දුරෙන් තමයි හිටියේ
හුළං හැමුවට ගණං ගත්තෙවත් නෑ
කුරුළු ගීත නෑහුණා වාගේ හිටියා
පුංචි සමනල්ලු ලඟට ආවත් අහක බලාගෙනම හිටියා

ඉතිං ඔන්න දවසක්දා
මේ මහ නුග ගහ පාමුල
පිපුනා පුංචි රෝස මලක්
කියන්න බැරි තරමට ලස්සන

මහ නුග ගහටත් පුදුමයි
මීට කළිං කවදාවත්
මේ තරමට ලං වෙලා
මේ තරං ලස්සන හුරුබුහුටි රෝස මලක් 
දැකලාම නෑ

පුංචි රෝස මල නුග ගහ දිහා බැලුවා
නුග ගහත් බලාගෙන උන්නා
රෝස මල ඇස් දෙකෙන් මොනවද කිව්වා
නුග ගහ ඒ කිව්වේ මොකද්ද කියලා දහ අතේ කල්පනා කළා

ඔහොම දවස් ගෙවිලා ගියා
හදිසියේම එක දවසක්
පුංචි රෝස මල නුග ගහ එක්ක හිනා උනා

එදා ඉඳං හැම දේම වෙනස් උනා

දැං ඒ මහ වනස්පතිය
සුළඟ එක්ක එකතු වෙලා නටනවා
කුරුල්ලෝ එක්ක ගී ගයනවා
සමනළ පැටවු එක්ක සෙල්ලම් කරනවා
ඒ පුංචි රෝස මලේ හිනාව ආයෙ ආයෙත් දකින්න

ඒවා බල බල පුංචි රෝස මල හැමදාම
නුග ගහ එක්ක හිනා වෙනවා ලෝබ නැතුව

74. විභාගය...

හැමෝටම සුභම සුභ අළුත් අවුරුද්දක් වේවා! මෙන්න අවුරුදු තෑග්ගට කට්ටියටම ඉඳගෙන කියවන්න මගේ මඤ්ඤමක්. :D

ජීවිතය එක්තරා අන්දමක විභාගයකි. විවිධාකාර විෂය කරුණු ඇසුරින් සැදුම්ලත් විවිධාකාර ගැටළු ඒ තුළ අන්තර්ගතය. ඇතැම් ගැටළු බොහෝ පහසුය - ඒවා විසඳීම විනෝදාත්මකය, වින්දනීයය. ඇතැම් ගැටළු වෙහෙසකරය - විසඳීමට කල් ගත වේ. තවත් ඇතැම් ගැටළු නොමග යවන සුළුය - ගැටළුව එක් අන්තයකට දිව ගියද පිළිතුර ඇත්තේ තවත් අන්තයකය.

එලෙස එක් එක් අන්දමේ ගැටළු වලට පිළිතුරු ලබා දිය යුතු අන්දමද එකිනෙකට වෙනස්ය. ඇතැම් ගැටළුවකට පිළිතුරු වන්නේ විකල්ප කිහිපයක් අතුරින් තෝරාගත්තකි. ඇතැමකට හිස් තැන් පිරවිය යුතු වේ. තවත් ඇතැම් ගැටළුවකට පිළිතුර වන්නේ දීර්ඝ රචනාවකි. සෛද්ධාන්තික මූලධර්ම ඇසුරින් විසඳිය යුතු ගැටළුද ඇත. අපිළිවෙලට ඇති කරුණු කිහිපයක් නිසි පිළිවෙලට සකස් කිරීම, රටා හඳුනා ගැනීම, නොගැලපෙන දෑ ඉවත් කිරීම පිළිතුරු දීමේ තවත් ආකාර කිහිපයකි.

මෙහිදී පෙර උගත් දෑ පිළිතුරු වශයෙන් සැපයීමට මෙන්ම අළුතින් සිතා බලා පිළිතුරු සැපයීමටද සිදු වේ. ඇතැම් විට මෙම ආකාර දෙකම සංකලනය කොට නිර්මාණාත්මක හැකියාව හා පරිකල්පන ශක්තියද උපයෝගී කර ගැනීමට සිදු වේ. ඇතැම් විට පිළිතුරු සැපයීමට ලැබෙන්නේ සීමිත කාලයක් පමණි. ඇතැම් විට උපකාරක මූලාශ්‍ර ඇසුරින් පිළිතුරු සැපයීමට ඉඩ ලැබේ. ඇතැම් ගැටළු අනිවාර්යයෙන් විසඳිය යුතුය. ඇතැම් ගැටළු අතුරෙන් කිහිපයක් පමණක් විසඳා අනෙක් ගැටළු මගහැර යා හැක.

නමුත් මේ සෑම ගැටළුවකටම විසඳුමක් කොතැනක හෝ සැඟවී ඇත.

එම විසඳුම් සොයා යන ගමන් මග තීරණය කරන්නේ ඔබ විසින්මය. මෙම ගමන් මගේ ඇවිද යනවාද, හති දමමින් දිව යනවාද නැතහොත් විසඳුම් ඔබ දෝතටම පතිත වන තුරු එකම තැන නැවතී බලා සිටිනවාද යන්න තීරණය කළ යුත්තේ ඔබමය. ඔබට ඇවැසිනම් ඉදිරියේ ඇති මාවත ඔස්සේ දෑස් මානයේ පෙනෙනා විසඳුම් බාර ගනිමින් නීරස ගමනක පිය මැන යා හැක. නැතහොත් විසඳුම් සෙවීම පසෙක ලා මග දෙපස තුරු අතු පත් මල් ගඩා ගෙඩි කඩමින් හෝ අන් අය මාවතේ කොතෙක් දුර ගොස් ඇත්දැයි විපරම් කරමින් හෝ ගමන් කළ හැක. එසේත් නැතිනම් ඔබ ගමන් කරනා මග දෙපස ඇති මල් වල සුවය විඳිමින්, ඒවා තව තවත් සුවඳවත් වන්නට දිය පොහොර දමමින්, තුරු හිස් වල සැඟවී සිටින කුරුල්ලන්ගේ ගී අසමින්, විටෙක මාවතෙන් මඳක් බැහැර වී විවේක සුව විඳිමින් ගමන් කළ හැක. එම මල් පඳුරු අතර, තුරු පත් අතර, කුරුළු ගී තුළ ඔබ නොසිතනා ආකාරයේ අපූරු විසඳුම් සැඟවී තිබීමට ඉඩ ඇත. 

කෙසේ හෝ අවසානයේදී විභාගය අවසන් වේ. ඇතැමෙක් මෙම විභාගයෙන් සමත් වේ; ඇතැමෙක් අසමත් වේ.

“Life, he realize, was much like a song. In the beginning there is mystery, in the end there is confirmation, but it's in the middle where all the emotion resides to make the whole thing worthwhile.”

― Nicholas Sparks, The Last Song

73. රුසියානු ලී බෝනික්කා...

මෙන්න හය වෙනි ගණිත විනෝදය ගැටළුව මුළින්ම විසඳුව ජයග්‍රාහී බුරම්පි නිළමේ තුමාගේ තෑග්ග. 

මගේ බුර බුරා නැගෙන සන්තෝසය සමග සුභ පැතුම් පිළිගන්න. :D

රුසියානු වදන් උපුටගත්තෙ මෙතනින්.

Кто доброй сказкой входит в дом,
Кто с детства каждому знаком,
Кто не ученый, не поэт,
А покорил весь белый свет.
Кого повсюду узнают,
Скажите, как его зовут?
Бу-ра-ти-но,
Бу-ра-ти-но.

На голове его колпак,
Но околпачен будет враг,
Злодеям он покажет нос,
И рассмешит друзей до слез.
Он очень скоро будет тут,
Скажите, как его зовут?
Бу-ра-ти-но,
Бу-ра-ти-но.

Он окружен людской молвой,
Он не игрушка, он живой,
В его руках от счастья ключ,
И потому он так везуч.
Все песенки о нем поют,
Скажите, как его зовут?
Бу-ра-ти-но,
Бу-ра-ти-но,
Бу-ра-ти-но,
Бу-ра-ти-но.

Who is a good tale enters the house, 
Who from childhood to each sign, 
Who is not a scientist, not a poet, 
And conquered the whole world. 
Everywhere who learn 
Tell me, what's his name? 
Bu-ra-ti-but 
Bu-ra-ti-no. 

Cap on his head, 
But be fooled by the enemy, 
The wicked he will nose 
And friends laugh to tears. 
He will be here very soon, 
Tell me, what's his name? 
Bu-ra-ti-but 
Bu-ra-ti-no. 

It is surrounded by gossip, 
It is not a toy, it's alive, 
In his hands the key of happiness, 
And because he is so lucky. 
All songs sung about him, 
Tell me, what's his name? 
Bu-ra-ti-but 
Bu-ra-ti-but 
Bu-ra-ti-but 

Bu-ra-ti-no.

රුසියන් බසින් ඉංග්‍රීසියට නැගුවේ ගූගල් ට්‍රාන්ස්ලේටරයෙන්. ඒක හරිද වැරදිද කියන්නනං ඉතිං මම දන්නෙ නෑ. පොඩි පොඩි එහා මෙහා වීම් තියෙනවා වගේ කියලා ටිකිරි මොළේට පොඩ්ඩක් තේරුණ නිසා කොච්චර ආසාව තිබ්බත් ඉංග්‍රීසියෙන් සිංහලට පරිවර්තනය කරන්න බෑ වගේ කියලා හිතුණා. සමාවෙන්න බූරො අයියේ ඒ ගැන. කම්මැලි තෑග්ගක් තමයි, ඒත් තරහා වෙන්නෙ නැති වෙයි කියලා හිතනවා.