153. ෆ්ලොස් නදිය අසබඩ - 22 - යළි නිවසට පැමිණීම

ස්ටීවන් හා මැගී ශාන්ත ඔග්ස් වලින් පිටව ගොස් එළැඹුනු පස් වන දින සන්ධ්‍යාවේ ටොම් ටුලිවර් ඩෝල්කොට් මෝලේ පැරණි නිවස ඉදිරිපිට සිටගෙන සිටියේය. එහි වත්මන් හිමිකරු ඔහුය: ඩීන් මාමාගේ සහයද ඇතිව එය යළිත් වැකම් නීතීඥවරයාගෙන් මිළදී ගෙන ඔහුගේ පියාගේ අවසන් බලාපොරොත්තුව ඉෂ්ඨ කරලීමට ටොම් සමත් විය. එම සුබ ආරංචිය ඔහු සිය මවගෙන් හා මැගීගෙන් රහසක්ව තබාගත්තේ ඔවුන්ව එහි කැඳවාගෙන විත් පුදුම කරවීමෙන් ලැබිය හැකි ප‍්‍රීතිය ගැන සිතූ නිසාවෙනි.

නමුත්, මෙම උණුසුම් ගිම්හාන සන්ධ්‍යාවේ සිය නිවස ඉදිරිපිට සිටගෙන සිටි ටොම්ගේ මුහුණේ කිසිදු ප‍්‍රීතියක් හෝ ජයග‍්‍රාහී බවක් දක්නට නොවීය. ඔහුගේ මුවේ වූයේ බැරෑරුම් කල්පනාකාරී බවකි, දෙනෙතේ වූයේ එරවුමකි. මඩ්පෝට් සිට පැමිණි බොබ් ජේකින්ස් මැගී හා ස්ටීවන් එහිදී නැව් තොටුපොළේදී දුටු බවට ආරංචිය රැගෙන ආ පසු මෙතෙක් ඈ ගැන කිසිදු තොරතුරක් දැනගැනීමට නැත. එම පුවතින් ඔවුන්ගේ බෝට්ටුව පෙරලී දියේ ගිලෙන්නට ඇත්දැයි වූ බිය තුරන් වූ බව සැබෑ වුවද මීලඟ ආරංචිය කුමක් වනු ඇත්ද? ටොම්ගේ මනස සිදු විය හැකි දරුණුම දෙය - මරණය නොව නින්දාව - බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියේය.
 
ටොම් ගේට්ටුවට පිටුපා සිටගෙන සිටින අතරතුරේදී උසැති, කළුවන් දෑසකට හිමිකම් කියන හුරුපුරුදු රුවක් ගේට්ටුව වෙත පැමිණ මඳක් නැවතී ඔහු දෙස ගැහෙන හදින් යුතුව බලා සිටියාය. ගෙවුණු දිනයේ අත්දකින්නට සිදු වූ වෙහෙසකර සිදුවීම් හේතුවෙන් තද හිස රදයකින් පෙළෙන්නට වූ මැගීට පුරා දිනක්ම යෝක් නගරයේ අවන් හලේ රැඳී සිටින්නට සිදු විය. දැනුදු ඇගේ දෑසින් හා නළලෙන් අසනීපයෙන් පෙළෙන බවට සලකුණු දිස් විය. දින කිහිපයක්ම ඇඳ සිටි ඇගේ ඇඳුම දුර්වර්ණව ඉරී ගොස් තිබුණි. ගේට්ටුවේ අගුල එසවූ ඇය සෙමින් වත්තට ඇතුළු වූවාය. හැරී බැලූ ටොම් ඔහුගේ බිය සනාථ කරන අන්දමේ පෙනුමකින් යුතු ඇගේ රුව දුටුවේය. ඔහු කෝපයෙන් හා පිළිකුළෙන් වෙව්ලමින් ඈ දෙස බලා සිටියේය.
 
මැගී යළිත් නතර වූවාය. ඔහුගේ මුහුණෙන් දිස් වූ අධික කෝපය ඇයට දැනුණද ඇය කතා කළ යුතු විය. "අයියේ," ඇය ඇසෙන නෑසෙන හඬින් කීවාය. "මං ආයෙත් ඔයා ලඟට ආවා - ඔයත් එක්ක ඉන්න - ඔයාට හැමදේම කියන්න."
 
"ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ," ටොම් අධික කෝපයෙන් යුතුව කීවේය. "ඔයා අපි හැමෝටම ලැජ්ජා කළා. ඔයාගෙ හොඳම යාළුවන්ට ඔයා සාපයක් වුනා. ඔයා මහ කපටි බොරුකාරියෙක්. ඔයාව මං සදහටම අතඇරලා දානවා. මින් පස්සේ ඔයා මගේ කවුරුවත් නෙවෙයි."
 
ඔවුන්ගේ හඬ ඇසුණු මව දොරටුව වෙත ආවාය. මැගීව දැකීමෙන්ද ටොම්ගේ වදන් ඇසීමෙන්ද ඇය මහත් පුදුමයටත් කම්පනයටත් පත් වූවාය.
 
"අයියේ," මැගී ධෛර්යය උපදවාගෙන කතා කළාය. "ඔයා හිතන තරම් ලොකු වැරැද්දක් මගෙ අතින් වෙලා නෑ. එදාම ආපහු එන්න බැරි තරං දුරකට එදා බෝට්ටුව ගිහින් තිබුණා. මට එන්න පුළුවන් වෙච්ච ගමන් තමයි මං මේ ආවේ."
 
"මට තවත් ඔයාව විශ්වාස කරන්න බෑ," ටොම් මුලින් හටගත් අධික කෝපයේ සිට දරදඬු බවට පත් වෙමින් කීවේය. "හැදිච්ච ගෑණු ළමයෙක් කරන දෙයක් නෙවෙයි ඔයා කරලා තියෙන්නේ. ඔයා ෆිලිප් වැකම්ව පාවිච්චි කළා ලුසීව රවට්ටන්න - ලුසී - ඔයාට හිටපු එකම හොඳම යාළුවා. ගිහිං බලනවා ඔයා එයාට කරලා තියෙන දේ: එයා ලෙඩ වෙලා - කතා කරගන්නවත් බෑ - මගේ අම්මටවත් එයා ලඟට යන්න විදිහක් නෑ අම්මව දැක්කම එයාට ඔයාව මතක් වෙන නිසා." ඔහු ඉවතට හැරුණේය. "ඔයාට කන්න අඳින්න සල්ලි  ඕනෙනං මං ඒවා දෙන්නං. ඒත් ඔයාට මාත් එක්ක එක ගෙදරක ඉන්න බෑ."
 
බිඳුනු හදින් යුතුව මැගී සෙමින් ආපසු හැරුණාය. නමුත් ඔවුන්ගේ අසරණ බියපත් මවගේ සිතේ ඈ වෙනුවෙන් වූ සෙනෙහස මේ මොහොතේදී බිය යටපත් කරමින් ඉස්මතු විය. සිය දියණිය වෙත දිව ගිය ටුලිවර් මහත්මිය ඇයව වැළඳගත්තාය. "මගෙ දරුවෝ, මාත් එනවා ඔයත් එක්ක. ඔයාට අම්මා ඉන්නවා," ඇය ඉකිබිඳිමින් කීවාය.
ටොම් ආපසු හැරී නිවස තුළට ගියේය.
 
"මං එනකල් ඉන්න," ටුලිවර් මහත්මිය රහසෙන් කීවාය. "මං ලෑස්ති වෙලා එන්නං ඔයත් එක්ක යන්න."
 
හිස් වැස්ම පැලඳගෙන පිටව යාමට සූදානමින් සිටි මව වෙත ආ ටොම් ඇගේ අතේ යම් මුදලක් තැබුවේය. " ඕන වෙලාවක මෙහෙ එන්න අම්මේ, මේක අම්මගෙ ගෙදර හැමදාටම," ඔහු කීවේය. "ඇවිත්  ඕන කරන හැමදෙයක්ම මට කියන්න  ඕන. ආපහු මා එක්ක ඉන්න එන්න  ඕනෙ ඉක්මණටම."
 
අසරණ ටුලිවර් මහත්මිය ඔහු දුන් මුදල අරගත්තද කිසිවක් පැවසීමට නොහැකි තරමට බියපත්ව සිටියාය. ඇගේ සිතේ පැහැදිලිව රැඳී තිබූ එකම කරුණ නම් ඇය එම මොහොතේ ඇගේ අසරණ දරුවා සමග සිටිය යුතුය යන්න පමණි.
 
ගේට්ටුවෙන් පිටත රැඳී සිටි මැගී සිය අම්මාගේ අතින් අල්ලාගෙන නිහඬවම ඇවිද ගියාය. "අම්මේ," අවසානයේදී ඇය කීවාය. "අපි බොබ් ජේකින්ස්ලාගේ ගෙදරට යමු. ඒගොල්ලන්ගේ ගෙදර අයියා නැවතිලා හිටපු කාමරේ අපිට ඉන්න පුළුවන් වෙයි."
 
එබැවින් ඔවුහු දෙදෙනා ශාන්ත ඔග්ස් හි ගංගාව අසබඩ වූ පැරණි නිවස වෙත ගියහ. බොබ් සහ ඔහුගේ කුඩා බිරිඳ ඔවුනට නවාතැන් දීමට මහත් කැමැත්තෙන් ඉදිරිපත් වූහ.
 
ටුලිවර් මෙනෙවිය යළිත් පැමිණ ඇති ආරංචිය ශාන්ත ඔග්ස් නගරය පුරා ඉක්මණින් පැතිර ගියේය: ඇය ස්ටීවන් ගෙස්ට් හා විවාහ වීමට පැන ගොස් නැත - ස්ටීවන් ගෙස්ට් ඇයව විවාහ කොටගෙන නැත. දරුණුතම කටකතා වියැකී ගියේ සති දෙකක පමණ කාලයකට පසුවය. එයින්ද සතියකට පමණ පසුව ස්ටීවන්ගෙන් ඔහුගේ පියාට ලිපියක් ලැබුණි. සිදු වූ සියල්ලත් තමා  ඕලන්දයට පිටව ගිය බවත් එහි සඳහන්ව තිබිණ.
 
ඒ අතර මැගී හැකි ඉක්මණින් යළිත් රැකියාවක් සොයාගැනීමට උත්සුක වූවාය. ඇය සිය මවට නැවත ගමට ගොස් ටොම් සමග හිඳිනා ලෙසට වරින් වර ඇවිටිලි කළාය. ඇයට ශාන්ත ඔග්ස් හි කෙසේ හෝ රැඳී සිටිය හැකි වනු ඇත. ඇය ශාන්ත ඔග්ස් දෙව් මැදුරේ දේවගැති වරයාව හමු වීමට ගිය අතර ඔහුද තමාගේ දරුවන් රැකබලා ගැනීමට කෙනෙකු සොයමින් සිටි බැවින් මැගීව නොපමාවම බඳවාගැනීමට කැමති වූවේය. මැගී බෙහෙවින් සතුටු වූවාය: ඇගේ හුදෙකලා දෛනික ජීවිතය ක‍්‍රියාකාරී වනු ඇත. ඇගේ මව තවත් සිය නිවසින් ඈත්ව ඈ සමග රැඳී සිටිය යුතු නැත, ඇය මවව ආපසු නිවසට පිටත් කර හැරියාය.
 
එනමුත් ඇගේ සිතට වධ දුන් තවත් කරුණක් විය. ඇයට ෆිලිප් ගැන කිසිදු ආරංචියක් දැනගැනීමට නොලැබුණි: ඔහු ගැන කිසිදු තොරතුරක් කිසිවෙකු හෝ දැන සිටියේ නැත. අවසානයේදී ෆිලිප්ගේ හුරු පුරුදු අත් අකුරින් ලිපිනය ලියැවුණු තැපැල් මුද්‍රාවක් නොමැති ලිපියක් ඈ වෙත රැගෙන ආවේ බොබ්ය.  එය කිසිදු ආත්මාර්ථකාමී බවකින් තොර දිගු ලිපියක් විය: එහි දොස් පවරනසුළු එකදු වදනක් හෝ නොවීය. "මැගී - මට ඔයාව විශ්වාසයි - මං දන්නවා ඔයා කවදාවත් මාව රවට්ටන්න හිතුවේ නෑ කියලා - මං දන්නවා ඔයා මගෙයි අනිත් අයගෙයි විශ්වාසය රකින්න ගොඩාක් උත්සාහ කළා කියලා," යනුවෙන් ඇරඹුනු එහි පිරී තිබුණේ මැගීගේ සිත සැනසෙන වදන්ය. ලිපිය කියවා අවසන් කළ මැගී සිය ඇඳ අසළ දණ නමාගෙන වැළපෙමින් තමාව කිසිදා අමතක නොකරන පාවා නොදෙන සිය කල්‍යාණ මිත‍්‍රයා වෙනුවෙන් දෙවියන්ට ස්තූතිවන්ත වූවාය.
 
ඇයට ඉක්මණින්ම තවත් නොසැලෙන හිතවත් බවක් අත් දකින්නට ඉඩ ලැබුණි. එක් සන්ධ්‍යාවක ඇය ගංගාව දෙසට විවර වූ කවුළුව අසළට වී අඩ අඳුරේ පිටතට දෙනෙත් යොමා සිටියාය. දොරටුව විවර වන හඬ ඇසුණද ඒ සුපුරුදු ලෙස තම රාත‍්‍රී ආහාරය රැගෙන ආ බොබ්ගේ බිරිඳ විය යුතුයැයි සිතූ මැගී හැරී බැලූවේද නැත. නමුත් ඊලඟ මොහොතේ ඇගේ උරහිස මත මෘදු ස්පර්ශයක් දැනුණු අතර ඇගේ නම කියා සෙමින් අමතන හඬක් ඇසුණි. ඒ ලුසීය.
 
"මං හොරෙන් ආවේ," මැගී අසළ හිඳගෙන ඇගේ අතින් අල්ලාගන්නා අතරේ ලුසී කීවාය. "ඒත් මට වැඩි වෙලා ඉන්න බෑ, දැන් රෑත් වෙලානේ."
 
මැගීගේ හදවත කෘතවේදී බවින් උතුරා යමින් තිබුණි. "ඔයා ආවට ගොඩාක් ස්තූතියි ලුසී," ඇය ඉකි ගසමින් කීවාය.
 

"අඬන්න එපා මැගී," ලුසී මෘදු හඬින් කීවාය.
 
"මං ඔයාව රවට්ටන්න හිතුවෙ නෑ ලුසී," කතා කරගත හැකි වූ විගස මැගී කීවාය. "ඔයා දැනගන්නවට අකමැති දෙයක් මට දැනෙන්න ගත්තහම මට ඒක මහා වරදක් බව දැනුණා. ඒත් මං හිතුවෙම ඒක හරියයි කියලා. ඔයාගෙ හිත රිදෙන දෙයක් සිද්ද වෙයි කියලා මං හිතුවෙම නෑ."
 
"මං දන්නවා මැගී," ලුසී කීවාය. "මං දන්නවා ඔයා මට වරදක් කරන්න හිතුවෙ නැති බව... ඔයාට වෙලා තියෙන දේවල් මට වුන දේට වඩා දරාගන්න ගොඩක් අමාරුයි - එහෙම තියෙද්දිත් ඔයා එයාව අතඇරියා... ඒක කරන්න අමාරුම වෙලාවෙදි."
 
"ලුසී," මැගී කීවාය, "එයත් ගොඩක් උත්සාහ කළා. එයාට  ඕනෙ වුනා ඔයාගෙ විශ්වාසය රකින්න. එයා ඔයා ලඟට එයි ආපහු. එයාට සමාව දෙන්න - එයා ඔයත් එක්ක සතුටින් ඉඳියි....." මෙම වදන් මිරිකා හැරුණේ මැගීගේ ආත්මය පතුලෙන්මය. එය ගිලෙන්නට යන මිනිසෙකුගේ වෙව්ලූම්කන ග‍්‍රහණයකට සමාන විය. සසල වූ ලුසී නිහඬ වූවාය. අවසානයේදී ඇය කතා කළාය.
 
"මං මේ සිකුරාදා යනවා මැගී. මාසෙකට දෙකකට විතර. හිත හදාගෙන මං ආපහු ආවම ඔයා කැමති වෙලාවක මං ඔයාව බලන්න එන්නං." මැගී ඇගේ දෑත් අතර රැඳී තිබූ සිය ඥාති සොයුරියගේ අත තදින් අල්ලාගෙන ඈ දෙස බැලූවාය. ලුසීට කිසිදා එම බැල්ම අමතක නොවනු ඇත. "මැගී," ඇය සිහින් හඬින් කීවාය, "ඔයා මට වඩා ගොඩක් ශක්තිමත්. මට බැහැ...."
 
ඇගේ හඬ බිඳී ගියෙන් ඉන් එහා කිසිවක් නොකී අතර එකිනෙකා වැළඳගත් සොයුරියෝ ඔවුනොවුන්ට සමු දුන්හ.

- මතු සම්බන්ධයි -