146. ෆ්ලොස් නදිය අසබඩ - 15 - දුෂ්කර ජයග්‍රහණය

තෙසතියකට පසුව ටොම් සුපුරුදු වේලාවට පෙර වැඩ නිම කොට නිවසට පැමිණියේය. ඩෝල්කොට් නිවහනේ සාලයේ අසුන් ගෙන සිටි පිරිස තම තමන්ගේ කටයුතු වල නිරතව - දිගු ගමනකින් පසුව වෙහෙසට පත්ව සිටි ටුලිවර් මහතා සිය හාන්සි පුටුවේද, මැගී මසමින්ද, ඇගේ මව තේ පිළියෙල කිරීමට සූදානමින්ද - සිටියෝය. ටොම්ගේ සුපුරුදු අඩි හඬ ඇසෙත්ම ඔවුන් සියල්ලෝම පුදුමයෙන් හිස් ඔසවා බැලූහ.

"මේ මොකද ටොම්?" ඔහුගේ පියා ඇසුවේය. "අද වෙනදට වඩා කළින්?"

"ආ, මට තව කරන්න වැඩක් ඉතිරිවෙලා තිබ්බෙ නෑ, ඉතිං මං ආවා," ටොම් පුළුල් සිනහවකින් යුතුව කීවේය. සිය මව වෙත ගිය ඔහු ඇයට හාදුවක් දුන්නේය. එම තෙසතිය පුරාම ඔහු හා මැගී අතර වදනක් හෝ බැල්මක් හෝ හුවමාරු වූයේ නැති තරම්ය; නමුත් ටොම් ස්වභාවයෙන්ම එතරම් කතාබහට ලැදි වූවෙකු නොවූ නිසා ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් ඒ පිළිබඳව සැක කළේ නැත.

තේ පානයෙන් අනතුරුව ටොම් සිය පියාගෙන් මුදල් ඉතුරුම් කැටය රැගෙන එන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. "අම්මත් ඔහොම ඉන්න, යන්න එපා," මව සාලයෙන් පිටව යාමට සූදානම් වනු දුටු ඔහු කීවේය.
 
"මැගීත් ඉන්න  ඕනෙද?" ටුලිවර් මහත්මිය ඇසුවාය. "මොකද කවුරුහරි තේ භාජන අස් කරන්න  ඕනෙනේ."
 
"එයාගෙ කැමැත්තක් කරපුදෙන්," ටොම් වෙනසක් නොමැතිව කීවේය.
එය මැගීගේ සිත් රිදවූවද තේ බන්දේසි රැගෙන ගොස් අස් කර දැමූ ඇය යළිත් විගසින් සාලයට පැමිණියාය. ටුලිවර් මහතා කැටයත් රැගෙන පහත මාලයට පැමිණ එය විවෘත කර ගනින්නට පටන්ගත්තේය. එය අවසන් වූ විට ඔහු කතා කළේ අධෛර්යයට පත් වූ දුබල කටහඬකිනි: "පවුම් එකසිය අනූ තුනක් විතරයි. තව තුන්සීයකටත් වඩා  ඕනේ - ඒ තරං ඉතුරු කරගන්න සෑහෙන කාලයක් යයි. ඊට කළින් මං පරලෝකෙට ගිහින් ඉඳියි."

"නෑ තාත්තේ," ටොම් කීවේය. "තාත්තගෙ ඔක්කොම ණය ගෙවනවා දකින්න තාත්තා ඉන්නවා, තාත්තගේ අතින්ම ඒවා ගෙවන්න පුළුවන්." ඔහු මඳ සිනහවක් පා මඳක් නතර වී යළිත් කතා කළේය. "කාලෙකට කලින් අපේ ග්ලෙග් මාමා මට සල්ලි ටිකක් දුන්නා වෙළඳාමක් පටන්ගන්න. ඒක හොඳට කෙරුනා. දැන් බැංකුවේ මගේ නමට තියෙනවා පවුම් තුන්සිය විස්සක්!" ටුලිවර් පවුලේ උදවියගේ සිත් තුළ ඇති වූ ප‍්‍රීතිය හා ආඩම්බරය ඉමහත්ය. ටුලිවර් මහත්මිය සතුටු කඳුළු හෙලූ අතර ටුලිවර් මහතා වෙව්ලමින් කතා කළේය, "අත දෙන්න මගෙ ඉලන්දාරියා. ආඩම්බර වෙන්න පුළුවන් හොඳ පුතෙක් ඉන්නවා කියන්නේ මිනිහෙක්ට ලොකු දෙයක්. මට අඩුගානේ ඒ වාසනාව හරි තිබ්බා! ඒත් ඔයා ඒවා මෙහෙ ගෙනාවනං මට බලන්න ටොම්! මට තාමත් හිතාගන්න බෑ."
 
"තාත්තට ඒවා හෙට දකින්න පුළුවන්," ටොම් කීවේය. "ඞීන් මාමා ණය හිමියන්ව මුණගැහෙන්න ලෑස්ති කරලා තියෙනවා හෙට දෙකට ගෝල්ඩන් ලයන් අවන් හලේ, ඒගොල්ලන්ට කෑමත් එක්ක. ඩීන් මාමයි ග්ලෙග් මාමයි දෙන්නම එනවා."

එබැවින් පසුදින ටුලිවර් මහතා සිය ණය හිමියන් හා එක් මේසයක හිඳගෙන සිටියේය. ඔහුගේ දෑස් දිලිසුණු අතර තමා නැවතත් ගෞරවාන්විත මිනිසෙකු බවට පත් වූ බවට හැඟීමෙන් යුතුව ඔහුගේ මුහුණ සතුටින් රතු වී තිබුණි. ඔහු නැවතත් පැරණි, ආඩම්බර, තමා ගැන විශ්වාස කළ, ප‍්‍රබෝධමත් ටුලිවර් බවට පත්ව සිටියේය. කතා පැවැත්වුණු අතර පිරිස සවස පහ වන විට විසිර ගියෝය. ටොම් වෙනත් කටයුත්තක් සඳහා ශාන්ත ඔග්ස් හි නතර වූ අතර ටුලිවර් මහතා නිවස බලා යාම සඳහා සිය අසු පිට නැගුණේය. ඔහු මෙදින කිසිදු අතුරු පාරක් තෝරාගත්තේ නැත. හිස කෙළින් තබාගත් ඔහු ප‍්‍රධාන මාවත ඔස්සේ සෙමින් අසු පැදවූවේය. ඔහුට වැකම්ව හමු නොවන්නේ මන්ද? එම කරුණ ඔහුව පීඩාවට පත් කළ අතර ඔහුගේ සිත මහත් කලබලකාරී බවකින් පිරී පැවතිණ. ඔහුට වැකම්ව මුණ ගැසුණහොත් ටුලිවර් මහතා ඔහු දෙස එක එල්ලේම බලනු ඇත, එවිට එම දුෂ්ඨයා ඔහුගේ සැහැල්ලූ ස්වභාවය පිළිබඳව අපහසුවට පත් වනු ඇත. මෙම අවංක මිනිසා තව දුරටත් ඔහුට සේවය නොකරන බව ඔහු ඉක්මණින්ම දැනගනු ඇත!

මෙලෙස සිතමින් ටුලිවර් මහතා ඩෝල්කොට් මෝලේ ගේට්ටුවට ආසන්න වූ අතර කළු අශ්වයෙකු පිට නැගි හුරුපුරුදු රුවක් ඉන් පිට වී ඔහු වෙත එමින් සිටිනු ඔහු දුටුවේය. ගේට්ටුවට යාර පණහක් පමණ තිබියදී ඔවුහු දෙදෙනා හමු වූහ.
 
"ටුලිවර්," වැකම් සුපුරුදු ස්වරයට වඩා උද්දච්ච ස්වරයකින් කතා කළේය. "මොන මෝඩ වැඩක්ද ඔහේ අර කරලා තියෙන්නේ - අර ඈත කුඹුරේ ලොකු ලොකු පෝර ගොඩවල් ඉහිරලා දාලා තියෙන්නේ? මං කිව්වේ එහෙම කරන්න එපා කියලයි; ඔහේලනං ගොවිතැන් කරන්න කවදාවත් ඉගෙනගන්නෙ නෑ."

"එහෙමද!" ටුලිවර් වහා කෝප ගැන්වෙමින් කීවේය. "වෙන කෙනෙක් හොයාගන්නවා ගොවිතැන් කරන්න එහෙනං."

"ඒකත් එහෙමද," වැකම් රළු හඬින් කීවේය. "හෙටම එහෙනං මගේ ඉඩමෙන් යන එකයි තියෙන්නේ. දැන් ඔය වාචාල කට වහගෙන මට යන්න දෙනවා."

"නෑ මං ඔහේට යන්න දෙන්නෙ නෑ," ටුලිවර් වඩාත් කෝප ගැන්වෙමින් කීවේය. ඔහු සිය අසු ඉදිරියට පන්නා කසය එසවූ අතර කලබල වූ වැකම්ගේ අසු පසුපස ගාත් වලින් සිටගෙන සිය අසරුවාව බිම හෙලුවේය. වැකම්ට නැගී සිටීමට ඉඩක් ලැබෙන්නට පෙර ටුලිවර් සිය අසු පිටින් බිමට බැස්සේය. තම එදිරිවාදියා බිම වැටී සිටිනු දැකීමෙන් ඔහුගේ සිත තුළ පළිගැනීමෙන් දිනුම ලැබීමේ ආශාවක් ඇති විය. වැකම් වෙත කඩා පිනූ ඔහු ඔහුගේ වමතින් අල්ලාගෙන පිට හරහා සිය කසයෙන් පහරක් එල්ල කළේය. වැකම් උදව් ඉල්ලා කෑ ගැසූ අතර කාන්තාවකගේ කෑ ගැසීමත්, 'තාත්තේ! තාත්තේ!' යන හඬකුත් ඈතින් ඇසුණි.

"යනවා යන්න!" ටුලිවර් කෝපයෙන් කෑගැසුවේය. නමුත් ඔහු එසේ කීවේ වැකම්ට නොවීය. නීතීඥවරයා නැගී සිට හැරී බැලූ අතර ගැහැණු ළමයෙකු ටුලිවර්ගේ දෑත් අල්ලාගෙන සිටිනු ඔහු දුටුවේය.

"ලූක් මාමේ - අම්මේ - ඇවිත් වැකම් මහත්තයට උදව් වෙන්න!" මැගී කෑ ගැසුවාය.

"මේ අස්සයා පිටට නැගගන්න පොඞ්ඩක් උදව් වෙන්න," ලූක් එහි පැමිණි විට වැකම් කීවේය. "මගේ අත ඇඹරිලා වගේ. ඒ වුනාට ඉතිරි ටික යාගන්න මට පුළුවන් වෙයි." මහත් අපහසුවෙන් වැකම්ව ඔහුගේ අසු පිටට නංවනු ලැබුණි. අනතුරුව ඔහු ටුලිවර් මහතා වෙතට හැරී කෑගැසුවේය. "ඔහේට මේකට වන්දි ගෙවන්න වෙයි. ඔහේ මට ගහපු බවට ඔහේගේ දුව සාක්කි."

"මට කමක් නෑ," ටුලිවර් ගොරෝසු, බිහිසුණු කටහඬකින් කීවේය. "ගිහිං කියනවා මං ඔහේට තඩිබෑවා කියලා. ගිහිං කියනවා මං මේ ලෝකේ ටිකක් සමබර කළා කියලා."

"තාත්තේ, යමු ගෙදර!" මැගී බැගෑපත්ව කීවාය. අනතුරුව, වැකම් පිටව ගිය බව දැක ඇය සිය ග‍්‍රහණය බුරුල් කොට ඉකි ගසන්නට පටන්ගත් අතර අසරණ ටුලිවර් මහත්මිය නිහඬව බියෙන් වෙව්ලමින් සිටියාය. නමුත් තමා ග‍්‍රහණය බුරුල් කරන අතර පියා ඇයව තදින් අල්ලාගෙන ඇයට වාරු වන බවක් දැනුනෙන් මැගී ඒ ගැන විමසිලිමත් වූවාය. එයින් ඇගේ ඉකිගැසීම මඳක් අඩු විය.

"මට අසනීපයි වගේ," ඔහු දුර්වල හඬින් කීවේය. "උදව් කරන්න බෙසී - මට කරකැවිල්ල වගේ  - මගේ ඔළුව රිදෙනවා."

ඔහු සිය බිරිඳ හා දියණියගේ සහය ඇතිව සෙමින් ඇවිද ගොස් සිය ඇඳි පුටුව මතට ඇදගෙන වැටුණේය. දම් පැහැයට ආසන්න වී තිබූ ඔහුගේ මුහුණ සුදුමැලි වෙමින් තිබූ අතර ඇඟ ශීතල විය.

"අපි දොස්තරව ගෙන්නුවොත් හොඳයි නේද?" ටුලිවර් මහත්මිය කී අතර ලූක් මාමා වෙත හැරුණු මැගී, "දැන්මම ගිහින් ටර්න්බුල් දොස්තර මහත්තයව එක්කං එන්න," යැයි කීවාය.

ටුලිවර් මහතා ගොරහැඬි හඬින් මිමිණුවේය, "දොස්තර? නෑ - දොස්තර  ඕන නෑ. ඔළුව කැක්කුමක්, එච්චරයි. මාව ඇඳට එක්ක යන්න." නමුත් අඩ හෝරාවකට පසු ටර්න්බුල් වෛද්‍යවරයා පැමිණි මොහොතේ ඔහුට පැවසීමට ඉතිරිව තිබුණේ "මේ තමයි මරණය," යන්න පමණි.

ටොම්ද ඒ වන විට නිවසට පැමිණ සිටි අතර ඔහු හා මැගී එක්ව පහත මාලයට පැමිණියහ. සාලයේ ඔවුන්ගේ පියාගේ හිස් වැස්ම ඔහුගේ පුටුව අසළ වැටී තිබුණි. ඔවුන් දෙදෙනාගේම දෑස් ඒ වෙත යොමු වූ අතර මැගී, "තාත්තා ආයි කවදාවත් ඒක දාන එකක් නෑ," යැයි පවසා හඬන්නට පටන්ගත්තාය. "අනේ අයියේ මට සමා වෙන්න - අපි ආයෙ කවදාවත් රණ්ඩු නොවී ඉමු!" ඔවුහු දෙදෙනා එකිනෙකා වැළඳගෙන වැලපෙන්නට පටන්ගත්තෝය.

- මතු සම්බන්ධයි -