152. ෆ්ලොස් නදිය අසබඩ - 21 - අවදිවීම

නමුත් පසුදින උදෑසන මැගී අවදි වූයේ භීතියත් කම්පනයත් මුසු වූ තැවුල් සහගත සිතුවිලි සමුදායක් සමගිනි. ඇගේ ජීවිතය බොඳ කරවාලන නැවත නිවැරදි කළ නොහැකි පාපයක් ඈ අතින් සිදු වී ඇත - ඇගේ ජීවිතයට ආදරයෙනුත් විශ්වාසයෙනුත් බැඳී සිටියවුන්ගේ ජීවිත වලට ඇය දුක ලඟා කර දී ඇත. ගෙවුනු සති කිහිපයකදී ඉපදුනු හැඟුම් විසින් ඇයව විශ්වාසය කඩකරලීමේත්, ආත්මාර්ථකාමී බවේත් පාපයන් වෙත තල්ලූ කර දමා ඇත. මෙය ඇයව කොතැනකට කැඳවාගෙන යනු ඇත්ද? එය ඇයව කැඳවාගෙන විත් ඇත්තේ කොතැනකටද? ඇයට යළිත් ලූසීට හා ෆිලිප්ට මුහුණ දිය හැකි වනු ඇත්ද? ඇය ඔවුන්ගේ විශ්වාසය හා බලාපොරොත්තු සිඳ බිඳ දමා ඇත. ඇයට ස්ටීවන් හා පූජනීය ජීවිතයක් ගත කිරීමට හැකියාවක් නොලැබෙනු ඇත: මන්ද ඇයට එය සිදු කිරීමට වන්නේ ඇගේ ජීවිතයේ ප‍්‍රතිපත්ති සියල්ලක්ම පාවා දීමෙන් බැවිනි.
නැව් තට්ටුව මත තවමත් තද නින්දේ පසු වන ස්ටීවන් දෙස ඇය දෙනෙත් යොමු කළාය. ඔහුගේ දසුනින් ඇගේ සිතට යළිත් වේදනාකාරී සිතුවිලි ගලා ආවේය. ඔහුට උරුම වනු ඇත්තේ වේදනාබර සමුගැනීමක මතකය පමණි.

හිරු නැගෙමින් ඇත. වේදනාකාරී, විරෝධතා වලින් පිරි දිනයක් තමා ඉදිරියේ දිගහැරෙමින් ඇති බව කල්පනා කරමින් මැගී නැගී සිටියාය. ස්ටීවන්ද අවදි වී ඈ අසළට පැමිණ හිඳගත්තේය. කුමන හෝ හේතුවක්  නිසා ඇය පසුවන්නේ තමාට යළිත් සමීප කරගත නොහැකි දුරස් බවකින් බව ස්ටීවන්ට හැඟී ගියේය. නමුත් ඔහු ඇගේ අතින් අල්ලාගත් මොහොතේ එයට විරුද්ධ නොවූ ඇය ඔහු වෙත දුක්බර මඳ සිනහවක් පෑවාය. වෙන් වන මොහොත ආසන්න වන තෙක් ඔහුගේ සිත රිදවන කිසිවක් ඇයට පැවසිය නොහැක. තම තමන්ගේ සිතුවිලි වල ගිලී ඔවුහු එක්ව උදෑසන කෝපි පානය කළහ. ඔහුගේ සිතෙහි වූයේ අවිනිශ්චිත බියකි; නමුත් ඇගේ සිතෙහි වූයේ පැහැදිලි විසඳුමක් තුළ තමාව ස්ථාවර කරගැනීමට යෙදෙන නිහඬ අරගලයකි.
 
"ඔන්න අපි මඩ්පෝට් වලට ආවා," අවසානයේදී ස්ටීවන් කීවේය. "දැන් රත්තරනේ, ඔයාගෙ ගමනේ අමාරුම හරිය ඉවරයි. තව පැයක් ඇතුළත අපිට යන්න අස්ස කරත්තයක් හොයාගන්න පුළුවන් වෙයි."
 
තමා කතා කළ යුතු මොහොත එලඹ ඇතැයි මැගීට දැනුණි. ඇය සෙමින්, එහෙත් ස්ථාවර හඬින් කතා කළාය. "අපි තවත් දුර යන්නෙ නෑ. අපි දැන් වෙන් වෙන්න  ඕනේ," ඇය කීවාය.
 
ස්ටීවන්ගේ මුහුණ රත් පැහැ ගැන්වින. "බැහැ," ඔහු කීවේය. "ඊට කළින් මං මැරෙන්න  ඕන."
 
ඔහු බියෙන් සිටි කරුණ සැබෑ වී ඇත - අරගලයක පෙරනිමිති පහළ වෙමින් ඇත. නමුත් නෞකාව ඒ මොහොතේ තොටුපොළට ලඟා වූයෙන් ඔවුන්ට තව දුරටත් තනිවම කතා කිරීමට ඉඩක් නොවීය. ආපසු ශාන්ත ඔග්ස් බලා යන ගමනට නැවට ගොඩ වීම පිණිස සෙනග පොදි කමින් තොටුපොළේ රැඳී සිටියහ. ඔවුන් ගොඩ බට පසු ස්ටීවන් ඇගේ අතින් ඇදගෙන සෙනග පීරමින් යන අතරේ කවුරුන් හෝ තමා සමග කතා කිරීමට මෙන් ඉදිරියට පැමිණි බවක් මැගී නෙත් කොණින් දුටුවද ඒ කවුරුන්දැයි පැහැදිලිව දැක ගැනීමට ඇයට නොහැකි විය.
 
ඔවුන් ආසන්නයේම වූ අවන් හල වෙත ගිය අතර ඒ යන අතරේදී ස්ටීවන් අශ්ව කරත්තයක් සූදානම් කර තබන ලෙසද දැනුම් දුන්නේය. ඔවුන්ව කාමරයකට කැඳවාගෙන යනු ලැබුණු නමුත් මැගී එහි හිඳගැනීමට පවා කැමති නොවීය. ඒ වෙනුවට ඇය ස්ථිර හඬින් කතා කළාය, "මං එන්නෙ නෑ ඔයත් එක්ක යන්න. අපි මෙතනදි මේ මොහොතෙදි වෙන් වෙන්න  ඕනෙ."
 
"මැගී," ස්ටීවන් කීවේය, "ඔයා හදන්නේ මාව මරලා දාන්නද? අනික දැං එහෙම කළා කියලා මොකද්ද ඇති වැඩේ? හැමදේම වෙලා ඉවරයි."

"නෑ, හැමදේම නෙවෙයි," මැගී කීවාය. "ගොඩක් දේවල් වුනා තමයි, ඇත්තටම - ඒත් මං තවත් දුර යන්නෙ නෑ. ආයෙමත් මට බල කරන්න හදන්න එපා."
 
ස්ටීවන්ගේ ඇවිටිලි සියල්ලක්ම ඇය නෑසුණාක් මෙන් සිටියාය. ඈ ගත් තීරණයෙන් ඇයව බැහැර කරලීමට කිසිවක් සමත් නොවනු ඇත. අවසානයේදී නොඉවසිල්ලෙන් නැගී සිටි ස්ටීවන් මැඩගත් කෝපයෙන් යුතුව කාමරයේ ඒ මේ අත ඇවිදින්නට විය.
 
"දෙයියනේ!" ඔහු පුපුරා හැලූනේය. "මිනිහෙක්ගෙ ආදරේ එක්ක බලද්දි ගෑණියෙක්ගෙ ආදරේ කොයි තරං සවුත්තුද! මට  ඕනෙනං ඔයා වෙනුවෙන් හිරේ යන්න වුනත් පුළුවන් - ඒත් ඔයා මට ආදරේ නෑ: නැත්තං ඔයා මාව මෙහෙම අත ඇරලා දාන්නෙ නෑනේ."
 
මැගී සිය වෙව්ලන දෑත් වල ඇඟිලි තුඩු එකිනෙක තෙරපුවාය. "නෑ - මං ඔයාව අත ඇරලා දාන්නෙ නෑ - මට එහෙම කරන්න බෑ," ඇය හඬමින් කීවාය. "ඒත් මට අපි දෙන්නා එකට ඉන්න ජීවිතයක් ගැන හිතන්න බෑ - මට හිතෙන එකම දේ - අපි දෙන්නම දන්න දේ - අපි අනිත් අයට වරදක් කරනවා කියන එක විතරයි."
 
"ඒත් මැගී," ස්ටීවන් යළිත් ඈ අසළින් හිඳගනිමින් කීවාය, "ඔයාට තේරෙන්නෙ නැද්ද ඊයෙ වෙච්ච දෙයින් පස්සේ දැන් හැම දේම වෙනස් වෙලා ඇති කියලා? අපි කරන්න තිබ්බ දේ හරි, අපි කරන්න  ඕන දේ හරි ගැන කතා කරන්න දැන් පරක්කු වැඩියි. රත්තරනේ, ඔයා දැන් මගේ - මුළු ලෝකෙම ඒකයි පිළිගන්නේ. ඔයා කොහොමද මාව බඳින්නෙ නැතුව ආපහු යන්නේ? මිනිස්සු මොනවා කියයිද කියලා ඔයා දන්නෙ නෑ."
 
"මං දන්නවා. ඒත් ඒගොල්ලෝ මාව විශ්වාස කරයි. ලුසී මාව විශ්වාස කරයි - ඔයාටත් සමාව දෙයි, අනික - අනික - ඔව්, හරි දේ කළාම මොකක් හරි හොඳක් සිද්ධ වෙයි. අනේ, අනේ ස්ටීවන් මට යන්න දෙන්න! මේ වළට තවත් මාව ඇදලා දාන්න එපා. මගේ ආත්මය මං කවදාවත් පාවලා දීලා නෑ - දැනුත් ඒක කරන්නෙ නෑ."
 
ඇගේ අත අත් හැරි ස්ටීවන් යළිත් පුටුව තුළට කිඳා බැස්සේ බලාපොරොත්තු කඩවීම පිළිබඳව නැගුණු කෝපයෙන් යුතුවය. අවසානයේදී ඔහු කතා කළේ මැගීගේ මුහුණ දෙසවත් නොබලාය - "යනවා - යනවා යන්න එහෙනං - මට තවත් දුක් නොදී - තවත් බෑ මට මේක ඉවසන්න."
 
ආපසු හැරී දොරෙන් පිට වූ අන්දම මැගී නොදත්තාය. ඈ පසුකර ගිය පියගැට පෙල හෝ මිදුලේ නවතා තිබූ අස් රිය හෝ ඇගේ දෑසට හසු වූයේ නැත. වීදිය ඔස්සේ ඇවිද ගිය ඇය එහි නවතා තිබූ පොදු රථයකට ගොඩ වූයේ එය ඇයව නිවස වෙත කැඳවාගෙන යනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙනි.
 
නමුත් එය ඇයව කැඳවාගෙන ගියේ යෝක් නගරයටය - නිවසින් තව තවත් ඈතටය; නමුත් ඒ බව ඇය දැනගත්තේ මධ්‍යම රාත‍්‍රියේදී පොදු රථයෙන් පිටතට බැසි මොහොතේදීය. එයට කමක් නැත: එදින රාත‍්‍රිය එහි නතර වී ඇයට පසු දින නිවස බලා යා හැක. ඇගේ සාක්කුවේ මුදල් පසුම්බියක් ඇත. ඇය එම නන්නාඳුනන නගරයේ පැරණි අවන් හලක අඳුරු කාමරයක් තුළ කඳුළු හා සෝ සුසුම් මැද එදින රාත‍්‍රිය පහන් කළාය.

- මතු සම්බන්ධයි -