පාට පාටින් දිලිහෙමින් පාවෙවී පාවේවී අහසට නගින සබන් බෝල දිහා චූටි පුතා බලාගෙන හිටියේ හරිම සතුටින්. ලොකු උත්සවේට ඇවිත් හිටපු වැඩිහිටියන්ට ලොකු ලොකු වැඩ තිබුණට, පොඩිහිටියන්ටනම් තිබුණ ලොකුම වැඩේ තමයි මේක. ලොක්කෙක් වගේ ජැන්ඩියට ඇඳගෙන හිටපු චූටි පුතාත් සබන් බෝල පිඹින අයියලා අක්කලා මැද්දට වෙලා සතුටින් උඩ පැන්නා, අත්පුඩි ගැහැව්වා; ඒක හරිම පුදුම මායාවක්! ඇත්තටම!
සබන් බෝල! ඒවා කොහොමද උඩ යන්නේ? මෙහෙම ලස්සනට... පාට පාටට... මට බැරි වෙයිද ඒවා අල්ලගන්න? චූටි පුතා සබන් බෝල අල්ලගන්න උඩ පැන්නා. එයාගෙ චූටි අත් පොඩි වැදුණ ගමන් ඒවා 'ප්ලොප්' ගාලා පිපිරුවා. චුට්ටකට මූණු පොඩිය බෙරි වුණත් ඒ එක්කම පාවෙලා ආපු ඊළඟ සබන් බෝල පේළිය නිසා ආයෙමත් ඒ මූණේ හිනාව පිරුණා. ඒ මායා බෝල චූටි පුතාව වට කරගෙන වටේට නටන්න පටන්ගත්තා... ඒවා ඇතුළේ සුරංගනාවියො ඉන්නවද දන්නෙ නෑ... මූණ ළඟටම පා වෙලා ආපු එක ලොකුම ලොකු බෝලයක් එක මොහොතකට චූටි පුතා ළඟ නතර වුණා... චූටි පුතා හෙමින් හෙමින් අත ළං කළා... ඒ වෙලාවෙදි ඒ මායා බෝලය පිපිරෙන්නේ නැතුව චූටි පුතාගේ අත උඩට ආවා... ඒක හරිම ලස්සනයි... සුරංගනාවියෙක්නම් පේන්න නැහැ... ඒක ඇතුළේ පිරිලා තියෙනවා ඇත්තේ සතුට... චූටි පුතාට එහෙම හිතුණා... හිත සතුටින් පිරුණාම අපිටත් පියාඹන්න හිතෙන්නේ ඒකයි... සතුටින් පිරිලා ඉන්න නිසා තමයි මේ සබන් බෝල උඩ යනවා ඇත්තේ... දුකෙන්, තරහෙන් බර වෙච්ච සමහර සබන් බෝල නිකම්ම බිමට බැහැලා යන හැටිත් චූටි පුතා දැක්කා. සුරංගනාවියො ඕන නෑ, අපිම හැම වෙලාවෙම සතුටින් හිනාවෙලා ඉන්න හේතු හොයාගත්තානම් හරි... චූටි පුතා අතේ තිබ්බ සබන් බෝලෙට පුංචි කට උල් කරලා හෙමීට පිම්බා... ඒ මායා බෝලය චූටි පුතාගෙන් සමු අරගෙන හිනා වෙවී බැබළි බැබළි ඉහළට ඉහළට පාවෙලා ගියා... ඔව්, සතුට අපි ළඟම විතරක් තියාගෙන ඉන්නවට වඩා ඒ සතුට බෙදාගත්තාම සතුට වැඩියි...
සතුටයි, හිනාවයි පිරුණු ලස්සන හෙට දවසක එළියෙන් බැබලෙන පුංචි ඇස් අහසට නගින සතුටු බෝල දිහා ම බලාගෙන හිනාවුණා... ඒ හුරතල් හිනාව දැකපු හැමෝගෙම මුහුණු හිනාවෙනුත්, සතුටිනුත්, ආදරයෙනුත් පිරුණා...
“If possible, avoid being a bubble; for a bubble, even the gentlest touch is fatal.”
ReplyDelete― Mehmet Murat ildan
The bubble's been engineered to allow us to learn from within it.
Delete-- Alexandra Adornetto