303. ඉබිහාමි...

ඇළ කණ්ඩියට පහළින් තිබුණ ගල් පොත්ත උඩට වෙලා දැන් සෑහෙන වෙලාවක් තිස්සේ ඉබිහාමි බලාගෙන ඉන්නවා. දෙල් ගහට හේත්තු වෙලා පොතක් කියව කියව ඉන්න ගෑනු ළමයා දිහෑ. ඉබිහාමි සාමාන්‍යෙන් ඔය ඕපදූප හොයන කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒත් මේ දිහාවෙනං උන්දැට නොබලා ඉන්නම බැරි වුණා. ඒ ළමයා හරියටම මල්කාන්ති වගේමයි. ඒකයි.

මල්කාන්ති කියන්නේ ඉබිහාමිගේ මුල් ම ආදරේ. ඉබිහාමිවත් නොදන්නා කොහේදෝ දිහාවකින් එයාව මෙහෙට එක්කගෙන ආවේ මල්කාන්ති. ඔය උඩහා තියෙන ගෙදර තමයි මල්කාන්ති හිටියේ. එතකොට එයා හිච්චි කෙල්ල. ගේ ළඟම පොකුණකුත් හදවගෙන ඉබිහාමිව ඒකේ තියාගෙන මල්කාන්ති දවසෙම ඉබිහාමිත් එක්කමයි. ඉබිහාමිට කැව්වෙ, පෙව්වෙ, නිදිකෙරෙව්වෙ මල්කාන්තිමයි. එයා ඉබිහාමිට කතන්දර පොතුත් කියලා දුන්නා. ඒවා අහං ඉඳලා ඉබිහාමිත් හරි හරි දේවල් ඉගෙනගත්තා. ගෙවල්වල ඉන්න අනිත් සත්තුන්ට ලස්සන ලස්සන නම් තියෙනවා කියලා ඉබිහාමි දැනගත්තෙත් ඔය පොතකින්මයි. එදා තමයි ඉබිහාමි මුල්ම වතාවට මල්කාන්ති එක්ක තරහා වුණේ. ඇයි එයාට ඒ වගේ ලස්සන නමක් දාන්න බැරි? ඉබිහාමි! චික්, ඒ නමේ කැත විතරක්! ඕන්න ඔහොමයි ඉබිහාමිට හිතුණේ. ඒත් දවසක් දෙකක් නොකා නොබී තරහා වෙලා ඉඳලා ඉබිහාමි හිතහදාගත්තා. කමක් නෑ, වෙන කාටවත් නැති ජාතියේ නමක් තියෙන එකත් ලොකු දෙයක්නේ! තව දවසක් ඉබිහාමි පොතකින් ඉගෙනගත්තා කුමාරිකාවකගෙන් හාදුවක් ලැබිලා ගෙම්බෙක් මනුස්සයෙක් වෙච්ච කතාවක්. ඒක අහපු දා ඉඳං ඉබිහාමිටත් දැනුණේ නිකං එයා කුමාරයෙක් වගේ. ගෙම්බොන්ට පුළුවන්නම් ඉබ්බොන්ට බැරි මොකද! කුමාරයෙක්ද නැද්ද කියලා බලන්න හාදුවක් දීලාම බලන්න එපෑ! මල්කාන්තිත් කොහොමත් කිය කියා හිටියේ එයා ලොකු වුණාම කුමාරිකාවක් වෙනවා කියලා. ඉතිං එයා ලොකු වෙලා ඉබිහාමිට හාදුවක් දෙයි කියලා ඉබිහාමි බලං හිටියා.

ටික ටික කාලෙ ගෙවිලා ගියා. හදිසියේම දවසක ඉබිහාමිගේ නවාතැන මාරු වුණා. මල්කාන්තිගේ කාමරේ ළඟ ම පොකුණ වෙනුවට ඉබිහාමිට වත්ත පහළ ඇළට යන්න වුණා. එයාව ගෙනිහින් ඇළට අතඇරියේ මල්කාන්තිගේ අප්පච්චි. අනේ එදා මල්කාන්ති කාමරේට වෙලා ඉකි ගගහා අඬන හැටි ඉබිහාමි අහගෙන හිටියේ හරි දුකෙන්. ඒත් කමක් නෑ, වැඩි දුරක් නෑනේ. ඉබිහාමි හැමදාම ගියා මල්කාන්තිව බලන්න. මල්කාන්තිත් හැමදාම ඇළ ළඟට ආවා ඉබිහාමිව බලන්න. කාලය ටිකෙන් ටික ගෙවිලා ගියා. මල්කාන්ති ඇළ ළඟට එන ගමන් දවසෙන් දවස අඩු වෙන්න ගත්තා. ඉබිහාමිට හිතාගන්න බෑ ඒ මොකද කියලා. ඒත් එයා වෙනස් වුණේ නැහැ. එයා හැමදාම ඇළෙන් ගොඩ වෙලා හෙමින් හෙමින් කන්ද නැගගෙන ගියා මල්කාන්ති බලන්න. ඒ සමහර දවසට මල්කාන්තිට ඉබිහාමි එක්ක කතා කරන්නවත් වෙලාවක් තිබ්බෙ නැහැ. තව සමහර දවසට එයාට ඉබිහාමි ඇවිත් ඉන්න බවවත් පෙනුණෙ නෑ. එයාට එච්චරට වැඩ. කුමාරිකාවක් වෙන එකත් ලේසි නැහැනෙ! ඉබිහාමිට හිතුණා.

ඉතින් දවසක්දා මල්කාන්ති ඇත්තටම කුමාරිකාවක් වුණා. දෙයියනේ, එදා එයාගෙ ලස්සන! ඇළ ඉහත්තාවට ඒ හැටි මොකවත් පෙනුණෙ නැති හන්දා ඉබිහාමි හෙමින් හෙමින් ගේ දිහාවට කිට්ටු වෙලා බලං හිටියා. හැබෑම ලස්සනයි! ඔව්! හැමෝගෙනම එයාට හරි සැලකිලි! මල්කාන්ති හිටියෙ හරිම සතුටින්. ඉබිහාමිට ඒ බව හොඳටම තේරුණා. ඉතින් ඉබිහාමිටත් සතුටුයි. කවුදෝ හාදයෙක් එයාට ළං වෙලා හිටියානං ඕනවට වැඩියි හැබැයි. ඒකට මක් වෙනවද. දැන් ඉබිහාමිගෙ මල්කාන්ති කුමාරිකාවක්. එයා ඉක්මනටම එයි ඉබිහාමිවත් කුමාරයෙක් කරගන්න. ඉබිහාමි එහෙම හිතාගෙන බලාගෙන හිටියා. මහ හයියෙන් මොනවාදෝ පුපුරන සද්දයක් ඇහෙද්දි ඉබිහාමි පුරුදු වේගෙට වඩා කඩිමුඩියෙ ආපහු ඇළ දිහාවට පල්ලම් බැස්සාට මල්කාන්ති ඉක්මනටම එයාව හොයාගෙන එයි කියන බලාපොරොත්තුව එයාගෙ හිතේ තිබ්බා. ඒ හිතුවිල්ලෙන් ඉබිහාමි දවස් ගාණක් බලාගෙන හිටියා. ඒත් ඉන් පස්සේ ආයෙ කවදාවත් ඉබිහාමි මල්කාන්තිව දැක්කේ නැහැ.

ඒ ඔක්කොම වෙලා දැන් සෑහෙන කාලයක්. ඉබිහාමිටත් දැන් සෑහෙන්න වයසයි. අවුරුදු ගණනිං වයස ගණින්න ඉබිහාමි දැනගෙන උන්නෙ නැතත්, මල්කාන්ති යන්න ගිහිං හුඟ දොහකට පස්සේ ඇළ දිගේ පීනගෙන ඇවිදිං ඉබිහාමි උන්නු ඉසව්වේ නතර වෙච්ච ඉබි කෙලී, ඉබිහාමිගේ හාමිනේ වෙලා දෙන්නත් එක්ක පැටවු ගාණකට මවුපියො වෙලත් දැන් සෑහෙන කාලයක්. පවුල් පන්සල් වුණාට පස්සේ ඉතිං ඉබිහාමිත් අඩු තරමේ කන්ද නැගලා ගෙට ළංවෙලා මල්කාන්ති ගැන හෝඩුවාවක්වත් තියෙයිද කියලා හෝදිසි කරන එකත් නතර කරලා දැම්මා. ඉබි හාමිනේ ඔව්වා කොහොම තේරුං ගනියිද කවුද දන්නේ. මොකටද නිකං නැති පුරස්න ඇති කරගන්නේ. හාමිනෙත් ඉතිං ඉබිහාමිව දාලා නො එන ගමං ගිහිං දැන් පෝය හතරක් පහක් වෙනවා. පැටවු ටිකත් උන්ගෙම ගෙවල් හදාගෙන යන්න ගිහිල්ලා. උන් එක්ක යන්ට කතා කළාට ඉබිහාමි මේ ගල්පොත්ත දාලා යන්න කැමති වුණේ නෑ. බැරි වෙලාවත් - බැරි වෙලාවත් මල්කාන්ති ආපහු ආවොතින්? කොච්චර කොහොම කවුරු මොන කතා කිව්වත් පළවෙනි ආදරේ කියන්නේ එහෙම අමතක කරනන් පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි. ඔව්. ඉබ්බන්ටත් ඒක එහෙමම තමයි.

ඒ වුණාට ඉතිං මේ ඉන්න දැරිවි රූප සොබාවෙන් කොයි තරම් මල්කාන්ති වාගේම වුණත් ඒ එයා නෙවෙයි කියලා ඉබිහාමිට දැනෙනවා. කොණ්ඩෙත් වෙනස්. ඇඳුම පැළඳුමත් වෙනස්. මල්කාන්තිගෙ කොණ්ඩෙ දණිහ ළඟට දිගයි. ඇන්දෙ ලස්සනම ලස්සන ගවුම්. ඒත් ඉබිහාමිට ගල්පොත්තෙන් ඩිංගක් ඉහළට ඉස්සිලා බලන්න හිතෙන එක නවත්තගන්නම බැරි වුණා. හාමිනේ උන්නානං කියයි නාකි විසේ ගෙටත් උසේ කියලා. එයැයි ඔයාකාර මහප්‍රාණ කතා එමට දන්නවා. ඇයි කොච්චරවත් ඇළ පහළ මංකඩින් නාන ළිඳ ළඟට ගොඩවෙලා එතන ගමේ ගෑනු කතා වෙන ඕපදූප අහං ඉන්න එක නෙව තිබුණු රාජකාරිය! ඉබිහාමිට එව්වා මතක් වෙද්දි තනියම හිනා.

ජබොහ්!

හපොයි මදැයි වෙච්චි හරිය! ඇළ කණ්ඩියේ එල්ලීගෙන හිනාවෙන්න ගිහිං ඉබිහාමි ඇළට පතබෑවෙච්චි! ඉලන්දාරි කාලේ කොරපු හපංකම් දැන් කරන්න පුළුවනෑ! දෙල් ගහට හේත්තු වෙලා උන්නු දැරිවි දනිපනි ගාලා නැගිටගෙන ආවා. ඇළ කණ්ඩියෙන් පාතට හිනා මූණකුත් එක්ක එබිලා ඒ දැරිවි දෝත දික් කරද්දි ඉබිහාමිටනං ඕන වුණේ පණ එපා කියලා පැනලා දුවන්න. දුවනවා තියා එක අඩියක් තියාගන්ට බැරුවා. ඉතිං වෙන මක් කරන්නද, ඉබිහාමි ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට කටුව අස්සේ හැංගුනා. මොන නව නිංගිරාවක්ද! මෙතුවක් කාලෙකට කාටවත් බය නොවිච්චි ඉබිහාමි. හපොයි! ඉස්සිලා පැද්දිලා අඩමානෙට කොහේදෝ පාවෙනවා වාගේ දැනෙද්දී ඉබිහාමි කටුව ඇතුළටම වෙලා ඇස් දෙකත් වහගත්තා. තමුන්ට මොකකින් මොකක් වෙන්න යනවද කියලා ඉබිහාමිට හිතාගන්න බැරුව ගියා.

තරමක් වෙලා පැද්දි පැද්දි පාවුණාට පස්සේ ඉබිහාමි කොහෙදෝ මට්ටම් පොලවක හිටගෙන හිටියා. හිටගෙන හිටියා කිව්වාට එයාගෙ අත් කකුල් ඔක්කොමත් තිබ්බේ කටුව ඇතුළේ. ඒත් අර අඩමාන ගමනට වඩා මේ ඉන්න තැනනම් ඉබිහාමිට හිතට සැනසිල්ලක් ගෙනාවා. තෝන්තු වෙච්ච ඔළුව ඉබි කටුව ඇතුළෙම එහෙට මෙහෙට කරකැවෙන අස්සේ ඉබිහාමි හෙමීට ඇස් ඇරියා. ඔළුව ඉස්සරහින් තිබුණ හිලෙන් එබීගෙන හිටියේ අර දෙල් ගහට හේත්තුව දාගෙන උන්නු පුංචි නෝනා. දෙන්න හිතයි හොම්බට දෙකක්! ඒකනං ඉබිහාමි බාල කොලූගෙන් ඉගෙනගත්තු එකක්. ඒකාව සැරයක් එක්ක ගිහිං තිබුණා බයිස්කෝප් එකක රඟපාන්න. අන්න එව්වැයිං තමයි ඒකා ඔවා ඉගෙනගෙන තියෙන්නේ.
 
ඊළඟට ඉබිහාමිට ආපහු වටයක් කරකැවෙනවා දැනෙද්දි නොදැනීම ආයෙමත් ඇස් දෙක පියවුනා. ඉබිහාමිට කේන්තියෙ බෑ. කේන්තියි කියලා මක් කරන්නද ඉතිං. ඉබිහාමි කටුව ඇතුළෙම හැංගිලා හිටියා. ඒත් එක්කම ඉබිහාමි දිහාට ඇදිලා ආවේ හරි පුරුදු සුවඳක්. ඉබිහාමි හොඳට ඉව ඇල්ලුවා. වයසත් එක්ක ඇස් පෙනීම, කං ඇහීම වාගෙම ඉව දැනීමත් ටික ටික අඩුවෙලා ගිහිං තිබුණත් ඉබිහාමිට මේ සුවඳ කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැහැ... ඔව්... ඒ... ඉබිහාමි ඇස් ඇරියා. හරි පුරුදු ලතාවකට ඉබිකටුව පිරිමැදෙනවා ඉබිහාමිට දැනුණා. ඉබිහාමි සුටුස් ගාලා කටුවෙන් එළියට ආවා.

මල්කාන්ති!!!

එයත් සෑහෙන්න වයසට ගිහිල්ලා. ඉබිහාමි වගේම. ඒත් ඉස්සර වගේම හරි පිං පාටයි. ඒ ළඟින් ඇවිල්ලා හිටගත්තේ දෙල් ගහ ළඟ උන්නු ගෑනු ළමයා. "එයා හරි ලස්සනයි නේද ආච්චි අම්මේ?" ඒ දැරිවි අහනවා ඇහුණා. මල්කාන්ති ඉබිහාමිව අත් දෙකෙන්ම උස්සලා ළඟට ගත්තා. එයාගේ අත් දෙකත් වෙව්ළනවා. ඉබිහාමි ඒ ඇස් දෙක දිහාම බලාගෙන හිටියා. ඒ ආදරේ තාමත් එහෙමමයි. ඉබිහාමිට ඉහිළුම් නැහැ. සන්තෝසෙට පපුව පැලෙන්න තරමයි.

"ඉබිහාමි?" මල්කාන්තිගේ ඒ ලස්සන කටහඬ, වයසට ගියත් තාමත් හරි ලස්සනයි. ඉස්සර වගේම ලස්සන තාලයක් තියෙනවා. ඉබිහාමි ඔව් කියන්න හෙමීට ඔළුව වැනුවා. මල්කාන්තිගේ මූණේ ලස්සන හිනාවක් ඇඳුනා. එයා ඉබිහාමිව මූණ ළඟටම ගත්තා. "මගේ ඉබිහාමි..." මල්කාන්ති ඉබිහාමිගේ ඉස් මුදුණට හාද්දක් දුන්නා.

ඉබිහාමිට ඒ ආදරේ දරාගන්න බැරි තරම්. එයා පාවෙන්න ගත්තා. ටික ටික ඉබිහාමිගේ ඇස් දෙක බොඳ වෙන්න පටන්ගත්තා. තමුන් කුමාරයෙක් වෙන්න යන බව ඉබිහාමිට දැනුණා......