212. සිහිනය...03 (අවසාන කොටස)

රෑ බෝවීගෙන එන අතරේ නිවස ඉදිරියේ නතර වූ මෝටර් රථයෙන් බැස ගෙට ගොඩ වූ ඔහු දැකීමෙන් මාමාද, නැන්දාද ඉමහත් පුදුමයට පත් වූවෝය. චුට්ටීද, චූටි මල්ලීද ගෙදර සිටියේ නැත. ඔවුන් පන්සලට ගිය බව දැනගත් තරිඳු මාමාටද නැන්දාටද ගෙන ආ තෑගි බෝග බෙදා දී පන්සලට යාමට මගට බැස්සේය.

ඔහුට ඔවුන් හමු විය. බෝ මළුව අසළ පහන් දල්වමින් සිටි චුට්ටී දුටු තරිඳුට හීල්ලුනි. ඈ තව දුරටත් ඔහුගේ මතකයේ සිටි හිරිමල් යොවුන් දැරිය නොව සුන්දර රූ සපුවකින් හෙබි ලාලිත්‍යය ගලා හැලෙන යුවතියක බවට පත්ව සිටියා ය. ගොම්මන් අන්ධකාරය මධ්‍යයෙන් මුහුණට වැටුණු දැල්වූ පහන් ආලෝකය නිසාදෝ ඈ වඩාත් සුන්දරව පෙනුණි. ඔහු එහි සිටිනා බව මුළින්ම දුටුවේ ඈ අසළ සිටි තරුණයා ය. ඔහු අනුව හිස එසවූ චුට්ටී හොල්මනක දුටු සේ දෑස් විසල් කරගත් අන්දමද තරුණයාගේ මුවේ මද සිනහවක් නැගෙනුද ඔහු දුටුවේය. "තරිඳු මහත්තයා!" තරුණයා කීවේය.

දැල්වූ පහන් සහිත පහන් වැටකි.

තරිඳුට ඔහු හඳුනාගත නොහැකි විය. තරුණයා ඔහු අසළට ඇවිද ආවේ චුට්ටීගේ අතින්ද අල්ලාගෙන ය. තරිඳු පෙනහළු තුළ පුරවාගත් හුස්ම පිටවන්නට නොදී සිර කරගෙන සිටියේය. "මහත්තයට මාව අඳුනගන්ඩ බෑ නේද?"

ඔවුන්ගේ එකට බැඳි දෑත් දෙස නොබලා සිටින්නට වෑයම් කරමින් තරිඳු මඳ සිනහවක් පෑවේය. "මූණුවරනං හොඳට මතකයි..."

"දේස දීපංකරේ ගියාට පස්සෙනං අඹ ගස්වලට කජු ගස්වලට ගල් ගහන්ඩ නැතුව ඇති මයෙ හිතේ..." ඔහු පුළුල් සිනහවෙන් යුතුව කීවේය. "වක්කලමෙ මාළු පැටවුංනුත් පාඩුවේ ඉන්නවා මහත්තයා ගමේ ඒම නැවැත්තුවාට පස්සේ."

"කපිල!" බාල වියේදී තමාට සිටි හොඳම මිතුරා හඳුනාගැනීමට මෙතරම් වේලා ගියේ මන්දැයි තරිඳුට සිතාගත නොහැකි විය. කපිල සිහිපත් කළේ කුඩා වියේදී ඔවුන් එක්ව සිදු කළ දඟකාරකම් අතුරෙන් ඉතාමත් ස්වල්පයක් පමණි. වෙන මොහොතකදීනම් තරිඳු ප්‍රීතියෙන් ඉපිළ ගොස් කලෙකින් නොදුටු මිතුරා වැළඳගනු ඇති නමුත්, මේ මොහොතේ ඔහුගේ අතේ පැටලී තිබූ චුට්ටීගේ අත තරිඳුගේ එම ප්‍රීතියට හරස් කැපුවේය.

"මදෑ අඳුනගන්ඩ ගිය වෙලාව! මෙහෙං ගියා ගියාමයි මහත්තයා ආයෙ පළාතෙ ආවෙ නෑ නොවැ."

"එන්න බැරි වුණානෙ කපිල..." තරිඳු යළි චුට්ටි දෙස බැලුවේය. ඇගේ දෑස් බිමට යොමු වී තිබුණි. "චුට්ටී..." සිතට දිරි ගෙන ඔහු ඈ ඇමතුවේය. ඇය හිස එසවූවා ය. "කොහොමද ඉතිං?"

ඇය මඳ සිනහවක් පෑවා ය. "හොඳින් තරිඳු අයියෙ..." ඇගේ ඇමතුමේ වූ දුරස් බව ඔහුගේ හදවතටම දැනුණි. "යන්තං නිවාඩුවක් හම්බවුණාද?"

ඔහු අපහසුවෙන් සිනහවක් පා හිස සැලුවේය. "ඔව්, පොඩි නිවාඩුවක් ගත්තා."

චුට්ටී පන්සලේ හිඳිනු ඇත්තේ තනිව නොවනු ඇති බව ඔහු දැන සිටියද, එහි සිටිනු ඇත්තේ තම බාල වියේ හොඳම මිතුරා වනු ඇති බවට කිසිදු බලාපොරොත්තුවක් ඔහු වෙත තිබුණේ නැත. තම දෛවය මෙතරම්ම තමාට සරදම් කරන්නේ මන්දැයි ඔහුට සිතාගත නොහැකි විය. එසේම සියල්ල මෙසේ සිදු වී ඇත්තේ තමාගේම වරදින් බවද ඔහු හොඳින්ම දත්තේය.

මව පැවසූ ලෙසින්ම ඔහු ප්‍රමාද වූවා වැඩි ය.

ඔහු තම සිහිනය පසුපස දිව ගොස් ඇත්තේ තරගයකය. නමුත් තමා තරග කොට ඇත්තේ තමා සමගම බව අවසානයේදී ඔහුට වැටහී ගියේය. එහිදී දිනුම සේම පරාජයද ලබා ඇත්තේ තමා ම බව ඔහුට පසක් විය. ඔහු ඔහුගේ සිහිනය ජය ගන්නා තුරා කාලය හෝ චුට්ටීගේ ජීවිතය හෝ නතර වී නොසිටිනා බව ඔහුට වැටහුණේ ඒ මොහොතේදී ය.

"අපිත් දැං ගෙදර යන්න කියලා හැදුවේ තරිඳු මහත්තයා," කපිල කතා කළේය. "මේ ටිකේම මෙයාට බෝධි පූජාවක් කරන්න ඕනෙ කියලා පන්සල පැත්තෙ ආවා... අපෙ මංගල්ලෙත් ළඟයිනේ..."

තරිඳු හිස සැලුවේය. "ඔව්, මට ආරංචි වුණා..."

ඔහුද ඔවුන් දෙදෙනා හා පන්සලේ ගේට්ටුව දෙසට ඇවිද ගිය අතර එතෙක් පොඩි හාමුදුරුවන් හා කතා කරමින් සිටි චූටි මල්ලීද දිව විත් ඔවුනට එකතු වූවේය.

"නැන්දලාත් ආවද තරිඳු අයියේ?" මඳ නිහැඬියාවකට පසු සමාධි ඇසුවාය.

"නෑ. තාත්තා ගාල්ලෙ ගිහිං, ඔෆිස් එකේ වැඩකට."

"අයියා අක්කලාගෙ වෙඩිං එකට ඉඳලා නේද ආපහු යන්නේ?" එවර චූටි මල්ලී ඇසූ පැනයෙන් තරිඳු අසරණ විය. කපිල තරිඳුගේ කරටද අතක් දමාගෙන එයට හවුල් විය. "ඉමු ඉමු, තව සති දෙකක්වත් නෑනේ..."

තරිඳු චුට්ටි දෙස බැලුවේය. ඇයද හිස ඔසවා ඔහු දෙස බැලුවාය. ඇය සැමදා සුපුරුදු, එහෙත් මින් පෙර කිසිදා මෙතරම් සුන්දර ලෙසින් ඔහුට නොදැනුණු, සිනහවක් පෑවාය. තරිඳු දුටු මොහොතේ ඈ තුළින් දිස් වූ කැලඹීම මේ වනවිට ඈ තුළ දක්නට නොවී ය. ඒ වන තුරුද කපිලගේ සුරතේ අතැඟිලි පටලාගෙන සිටි ඈ වෙතින් ඒ මොහොතේ දිස් වූයේ නොබෝ දිනෙකින් මනාලියක වීමට සිහින දකිනා යුවතියකගේ දීප්තියයි. "තරිඳු අයියා ඉන්නම ඕනෙ..." ඇය කීවාය.

බොහෝ වේලා කල්පනා කළ ඔහු අවසානයේදී හිස සැලුවේය. තමා වෙනුවෙන් වූ චුට්ටීගේ සිහිනය සුනුවිසුණු කර දැමූ තමා, ඈ වෙනුවෙන්, ඇගේ අලුත් සිහිනය වෙනුවෙන්, තම සිහිනය මදකට කල් දැමුවාට කම් නැතැයි ඔහු අවසානයේදී තීරණය කළේය.

එදින රාත්‍රියේම යළි කොළඹ ඒමට පිටත් වූ ඔහු සඳ එළියෙන් එකළු වූ වැව් බැම්මක් මත මෝටර් රථය නතර කළේය. එතෙක් කල් කාව්‍යමය වදන් තුළ ඔබ්බවා පැවසූ ඈගේ සිතැඟි සියල්ල ඉතාමත් පැහැදිලිව, කුඩා දරුවෙකුට වුවද වටහාගත හැකි සිංහලයෙන් ලියා එවා තිබූ ඈගේ අවසන් ලිපිය කියවනා අතරේ ඔහුගේ දෑස් රත් පැහැ ගැන්වී කඳුළු උනන්නට පටන්ගත්තේය. එම ලිපියටද ඔහුගෙන් පිළිතුරක්, අවම වශයෙන් ඉඟියක් හෝ නොලැබුණහොත් ඒ තමා හට ඔහු ගැන බලාපොරොත්තු අත් හැරගන්නා ලෙසට වූ ඔහුගේ පිළිතුර ලෙසින් ඈ හට බාරගන්නට සිදු වන බව පවසා තිබූ ලිපියේ අවසානය කියවන මොහොතේ එම කඳුළු කැට ඔහුගේ මුහුණ හරහා ගලා විත් ලිපිය මතට වැටී ඈගේ අත්සන බොඳ කර දැමුවේය.

අවසන, ඔහු ඇගේ මතක සුවඳ රැගත් කඩදාසිය දෑතින්ම ගුලි කොට මෝටර් රථයේ කවුළුව පහත් කොට රැළි නගන වැව් දිය මතට වෙර යොදා විසි කර දැමුවේය. හමා ආ සිහිල් සුළං රැල්ලෙන් ඔහුගේ ගතේ විඩාව මදකින් අඩු වුවද සිතෙහි වූ පීඩාව එතරම් ඉක්මණින් සමනය නොවන බව ඔහු දැන සිටියේය. මෝටර් රථයේ ගුවන් විදුලිය ක්‍රියාත්මක කළ ඔහු අසුනේ පිටුපසට බරව දෑස් පියාගත්තේය. ඉන් ගලා ආ ගීත රාවය එම මොහොතේ ඔහු සොයා ආවේ මන්දැයි ඔහු තවමත් දන්නේ නැත.

Joni was the girl who lived next door

I've known her I guess ten years or more

Joni wrote me a note one day

And this is what Joni had to say

Jimmy please say you'll wait for me

I'll grow up someday you'll see

Saving all my kisses just for you

Signed with love forever true

Slowly I read her note once more

Then I went over to the house next door

Her tear drops fell like rain that day

When I told Joni what I had to say

Joni, Joni please don't cry

You'll forget me by and by

You're just fifteen and I'm twenty two

And Joni I just can’t wait for you

Soon I left our little home town

Got me a job and tried to settle down

But these words kept haunting my memory

The words that Joni said to me

Jimmy please say you'll wait for me

I'll grow up someday you'll see

Saving all my kisses just for you

Signed with love forever true

I packed my clothes and I caught a plane

I had to see Joni I had to explain

How my heart was filled with her memory

And ask my Joni if she'd marry me

I ran all the way to the house next door

But things weren't like they were before

My tear drops fell like rain that day

When I heard what Joni had to say

Jimmy, Jimmy please don't cry

You'll forget me by and by

It's been five years since you've been gone

And Jimmy I’m married to your best friend John

~ සමාප්තයි ~