211. සිහිනය...02

සමාධි තරිඳුගේ ඇවැස්ස නෑනාය; ඔහුගේ මවගේ බාල සොයුරාගේ එකම දියණිය ය. බාල වියේදී තරිඳුගේ පවුලද වාසය කළේ කුරුණෑගල, මාමලා සිටි මහ ගෙදරට නිවෙස් තුන හතරකට එපිටින් වූ නිවසක ය. නමුත් ඔහු ශිෂ්‍යත්වය ඉහළින්ම සමත් වී කොළඹ පාසලක අධ්‍යාපනය ලබන්නට පටන්ගත් පසුව, පුද්ගලික ආයතනයක විධායක ශ්‍රේණියේ තනතුරක් දැරූ ඔහුගේ පියාද කොළඹට මාරු වී ඔවුන්ගේ පවුලම කොළඹ පදිංචියට පිටව ගියෝ ය. ඒ වන විට හය හැවිරිදි වියේ සිටි සමාධිට ඔවුන්ගේ වෙන්ව යෑම දරාගත නොහැකි තරම් විය. එබැවින් මුල් කාලයේදී පාසැල් නිවාඩුවට සමාධි සිය මව සමග සතියක් පමණ කොළඹ පැමිණ නතර වන්නට පුරුදු වූවාය. නමුත්, ඇගේ බාල සොයුරා උපත ලැබීමෙන් පසුව තව දුරටත් එසේ කරන්නට හැකියාවක් ලැබුණේ නැත. ඉන්පසුව ඉඳ හිට සමාධි සිය පියා සමග කොළඹ පැමිණියද, එදිනම හෝ පසු දිනම ආපසු යාමට සිදු විය. තරිඳු සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට මුහුණ දුන් වසර වන තෙක් ඇතැම් නිවාඩු කාලවලදී ඔහු පැමිණ මාමලාගේ නිවසේ නතර වී සිටි නමුත් කෙමෙන් ඔවුන්ගේ එම යාම් ඊම් අඩු වී ගොස් අවසානයේදී සිංහල අවුරුද්දට නෑගම් යාම හා දනක්, බණක් හෝ පිරිත් පිංකමක් යනාදියට පමණක් සීමා විය.

තරිඳු නොනැවතී තම සිහිනය පසුපස හඹා යන අතරේ කාලයද සෙමින් ගලා ගියේය. ඔහු විදෙස්ගතව දැනට සත් වසරකි. ඉංජිනේරු උපාධියද, විද්‍යාපති උපාධියද සාර්ථකව නිම කර සිටි ඔහු ලන්ඩන් නගරයේ උසස් රැකියාවක නියුතුව සිටිනා අතරේ ආචාර්ය උපාධියද හදාරමින් සිටියේය. මුල් කාලයේදී විශ්ව විද්‍යාල නේවාසිකාගාරයේද, අනතුරුව මිතුරෙකුගේ නිවසකද නවාතැන් ගත් තරිඳු එංගලන්තයේ ස්ථීර පුරවැසිභාවය ලබාගැනීමෙන් පසු, කාර්යාලයට වඩා ආසන්න ස්ථානයක පදිංචියට ගියේය. එම සත් වසර පුරා ඔහු යළි ලංකාවට පා තැබුවේ එකම එක් වතාවක් පමණි. ඒ, ඔහුගේ උපාධි ප්‍රදානෝස්තවයට පැමිණි දෙමාපියන් හා ලංකාවට පැමිණි වතාවේ දී ය. නමුත් ඉක්මනින්ම ආපසු එංගලන්තය බලා පිටව යාමේ උවමනාවෙන් සිටි ඔහුට, මව්පියන් කෙතරම් පෙරැත්ත කළද කුරුණෑගල ගොස් ඥාතීන් බැහැ දැකීමට කාලයක් නොවීය.

ඔහුගේ මව ඉඳහිට ඔහුට ලිපි ලීවාය. මුල් වසර කිහිපය තුළදී සමාධිගෙන්ද ඔහුට බොහෝ ලිපි ලැබුණි. නමුත් කවරෙකුගෙන් ආ කවර ලිපියකට වුවද පිළිතුරු සැපයීමට ඔහුට වෙලාවක් නොවී ය. මව එවූ ලිපි කෙසේ වෙතත් සමාධිගේ ලිපි වල වූ කවි කතන්දරවලටනම් පිළිතුරු ලියන්නට ඔහු දැන සිටියේද නැත. ඔහුගෙන් පිළිතුරු නොලද නිසාදෝ ගෙවුණු වසර කිහිපය තුළදී ඈගේ ලිපි එවීමද බොහෝ සෙයින් අඩු වී ගොස් තිබුණි. ඉඳහිට නිවසට ලබා දෙන දුරකථන ඇමතුමකදී මාමලාත්, චුට්ටීත්, චූටි මල්ලීත් සිහිපත් කළ බව පැවසීමෙන් පමණක් සිය ඥාතීන් සතුටු වනු ඇතැයි ඔහු සිතුවේය.

මවගේ දුරකතන ඇමතුම ලැබෙන විට ඔහු සිටියේ ව්‍යාපෘති යෝජනාවක් සකසමිනි. ඔහු පරිගණක තිරයට දෑස් ඔබාගෙනම දුරකතනයට පිළිතුරු දුන්නේය. "හෙලෝ අම්මේ!"

දුරකථන ඇමතුමක යෙදෙන තරුණයෙකුගේ සේයාරුවකි

ඇගේ සුපුරුදු දයාවෙන් පිරි කටහඬ ඇසුණි. "කොහොමද පුතේ?"

"වරදක් නෑ. අම්මලාට කොහොමද?"

"මමනං ඔහෙ ඉන්නවා. තාත්තානං ඩිංගක් අසනීපෙන්."

"ඒ මොකද?"

"ප්‍රෙෂර් ඩිංගක් වැඩි වෙලා."

"පරිස්සං වෙන්න එපැයි."

"බෙහෙත් ගත්තා ඉතිං."

"හ්ම්ම්. මං මේ මාසෙදි වැඩිපුර සල්ලි ටිකක් දාන්නංකෝ."

මඳ නිහැඬියාවකට පසු ඇසුණේ මවගේ සුසුම් හඬකි.

"ඇයි අම්මේ?"

"නෑ පුතේ... මුකුත් නෑ..."

නමුත් ඇගේ හැඬුම් යටපත් කරගැනීමට දරනා උත්සාහය ඔහුට දැනුණි. "අම්මේ... තාත්තාට මොකද?"

"බය වෙන්න දෙයක් නෑ පුතේ... බෙහෙත් ගන්නවනේ..."

"එහෙනම් මොකද ඔය?"

"කලට වෙලාවට සල්ලි ලැබිලා විතරක් මක් කරන්නද දරුවෝ?"

"ඒ කියන්නේ?"

"පුතා ළඟදි එන්නෙ නැද්ද මෙහෙ?"

"ඇයි හදිසියෙම?"

ඈ යළිත් කතා කළේ තවත් මොහොතක් නිහඬව සිටීමෙන් පසුය. "අවුරුදු හතරකින් ආවෙ නෑ අම්මා තාත්තා බලන්න." ඇය නෝක්කාඩු ස්වරයෙන් කීවාය. "හදිසියෙම වෙන්නෙ කොහොමද?"

ඔහු මඳ සිනහවක් පෑවේය. "එන්නං අම්මේ, ලබන අවුරුද්දෙ පී එච් ඩී එක ඉවර කරපු ගමන් එන්නංකෝ."

යළිත් ඈගේ සුසුම් හඬ ඇසුණි. "චුට්ටිගෙ වෙඩිං එකටවත් එන්නෙ නැද්ද?"

තරිඳු තිගැස්සුනි. "ඈ?"

"ඇයි?"

"චුට්ටිගෙ වෙඩිං එක?"

"ඔව්, ඇයි චුට්ටිම දැං මාස ගාණකට උඩදි පුතාට විස්තර ලියලා එව්වයි කිව්වනේ. ඒ හින්දා මං ආයෙ කියන්න ගියෙ නෑ."

විභාග හා රාජකාරි ගොන්නක් මැද සිරවී සිටි දිනෙක ආ චුට්ටීගේ අත් අකුරෙන් ලිපිනය ලියැවුණු ලිපිය කියවීම පසුවට කල් දැමූ බවද, ඒ ගැන එහෙම පිටින්ම අමතකව ගිය බවද ඔහුට සිහිපත් විය. ඔහු මේසය මත වූ ලැප්ටොප් පරිගණකය වසා දැමුවේය. "මට ඒක කියවන්න බැරි වුණානේ... වැඩ අස්සෙ..." ඔහු වදන් ගලපාගත්තේය. ඒ ගැන අසා තමන් හට මෙතරම් අපහසුවක් දැනෙන්නේ මන්දැයි සිතමින් ඔහු මේසය මත වූ වතුර වීදුරුව අතට ගෙන වියළී ගොස් තිබූ උගුර තෙත් කරගත්තේය. "කවදද වෙඩිං එක?"

"ලබන මාසෙ මුළ. දිනේ තාම හරියට අපි දන්නෙ නෑ. මාමලා බුලත් දෙන්න එනවා කිව්වා අනිද්දාට."

"කොහෙ එක්කෙනෙක්ද බඳින්නේ? මොනවා කරන කෙනෙක්ද?"

"ගමේම කෙනෙක් කිව්වෙ. අර දරුවා එවපු ලියමනේ ඇතිනෙ විස්තර."

"ඉගෙනගත්තු කෙනෙක්ද?"

එවර තරිඳුගේ සවනට දුරකථනය හරහා ගලා ආවේ වෙහෙසකර සුසුම් හඬකි. "මෙච්චර කාලෙකට ඒ කෙල්ලගේ ලියමනකටවත් උත්තර යවන්නෙ නැතුව දැං මොකටද ඔය හැටි විස්තර අහන්නේ?"

තරිඳුගේ පපු කුහරය තුළ තියුණු නිය පහරකින් සූරන්නාක් වැනි වේදනාවක් ඇති විය. "ඇයි අම්මෙ චුට්ටි මෙච්චර ඉක්මනට බඳින්නේ… චුට්ටි තාම පොඩියිනේ..." ඔහු තම සිත පතුළේ තැන්පත්ව තිබූ දහසය හැවිරිදි චුට්ටිගේ රුව සිහිපත් කරගනිමින් කතා කළේය. "මං හිතුවෙ නෑ චුට්ටි මෙච්චර ඉක්මනට බඳියි කියලා... එයාට තව ඉගෙනගන්න තිබ්බනේ... එයාට කැම්පස් මිස් වුණේ යන්තමින්නේ... තව එක සැරයක් හරි ට්‍රයි කරන්න තිබ්බනේ... අපරාදෙනේ... ඇයි-"

ඔහු කතාව නතර කොට දෑස් පියාගත්තේය. තමා තෙපලූ වදන් මින් පෙර තමාද අසා ඇති බව ඔහුට සිහිපත් විය. නමුත් වසර ගණනාවකට පෙර ඇගේ මුවින් එම වදන් ඇසෙනා කල එහි සැඟව තිබූ ගැඹුර ඔහුට එකල වැටහුණේ නැත.

තමාට හිමිව තිබූ දෑ කොතෙක්දැයි එය අහිමි වන්නට යන බව දැනෙනා තුරා ඔහුට වැටහුණේ නැත.

***

පෙර දැනුම් දීමකින් තොරව හිටිහැටියේ හිමිදිරි පාන්දරක ගෙදර පැමිණි තරිඳු දුටු මව පළමුවෙන් මහත් පුදුමයට පත් වූවා ය. අනතුරුව මහත් ප්‍රීතියෙන් යුතුව සෙනෙහසින් ඔහු වැළඳගත්තාය.

"තාත්තා කෝ අම්මේ?" පියාගේ මෝටර් රථය නිවසේ තිබුණද ඔහු පෙනෙන්නට නොසිටියෙන් තරිඳු විමසුවේය.

"ඔන්න විවේක ගත්තා ඇති කියලා ආයෙ වැඩට යන්න පටන් ගත්තෙ ගිය සතියෙ ඉඳං. දවස් දෙකක වර්ක්ෂොප් එකක් කියලා ඊයෙ හවස ගාලු ගියා. ඔෆිස් වෑන් එකේ ගියෙ."

"දැන් අමාරුවක් නැද්ද?"

"නැහැයි කියන්නේ."

මවගේ සත්කාර ලැබ හෝරා දෙක තුනක විවේකයක් ගත් තරිඳු යළිත් හැඳ පැළඳගනු දුටු මව ඔහු වෙත ආවාය. "ආයෙ මේ කොහෙ දුවන්නද?"

"මාමලාගෙ දිහා."

"අර මොකද හිටි ගමන් ඒ පැත්ත මතක් වුණේ?"

තරිඳු වරක් මව දෙස බලා යළි ඉවත බලාගෙන සිය අත් ඔරලෝසුව පැළඳගත්තේය. අනතුරුව ඔවුනට ගෙනියන්නට සූදානම් කරගෙන සිටි තෑගි මල්ලක්ද අතට ගෙන ඔහු යළි මව වෙත හැරුණේය. "අම්මත් එනවද?"

"තාත්තා එනකල් ඉඳලා අනිද්දා දිහාට තාත්තත් එක්කම යමුකො පුතේ? මං තාත්තට කතා කරලත් කිව්වා පුතා ආපු බව. ඒත් ඉතිං වර්ක්ෂොප් එක මැදදි එන්න හැටියක් නෑනේ. හෙට පුළුවන් ඉක්මනට එන්නං කිව්වේ."

"තාත්තා ඔය දුර ගිහිං ඇවිත් ටිකක් රෙස්ට් කරපුදෙං. අම්මටත් එන්න කම්මැලිනං ඉන්නකො. මං තාත්තගෙ කාර් එකේ යන්නං, කමක් නෑ නේද? ඒකෙ ගියොත් අද රෑම හරි හෙට උදේම හරි මට ආපහු එන්න පුළුවන්."

"තනියම යන්න පාරවල් මතකද?"

"අපොයි ඔව්," තරිඳු සිනාසුණේය.

වෙනත් කිසිවක් නොකියූ ඔහු මවගේ දෙපා නැමැද කැබිනෙට්ටුව මතින් මෝටර් රථයේ යතුරද අතට ගෙන දොර විවර කරගෙන පිටව යන දෙස බලා සිටි ඇය යළිත් ඔහු ඇමතුවාය. "පුතේ..." නතර වුවද ඔහු හැරී බැලුවේ නැත. මව ඔහු අසළට ආවාය. "මොකද මේ?"

"ඇයි අම්මේ?" තමා ඈ වෙතින් දෑස් සඟවාගත්තද තම සිත ඇගෙන් සඟවාගත නොහැකි බව ඔහුට වැටහුණි.

"මොකද මේ හදිසියෙම එහෙ දුවන්නේ? මෙච්චර කාලයක් අමතක වෙලා වාගේ ඉඳලා?" ඔහු නිහඬව බිම බලා සිටියේය. "චුට්ටිගෙ මංගල්ලෙ ගැන දැනගත්තු හින්දද?"

ඈ කෙළින්ම එල්ලය බලා හී පහර විදි නමුදු ඔහු එය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට යළිත් උත්සාහ කරමින් ව්‍යාජ සිනහවක් පෑවේය. "එහෙම දෙයක් නෑ අම්මේ..."

"එහෙනං ලබන අවුරුද්දේ එන්නං කියපු මිනිහා තකහනියෙම සුමාන දෙකෙන්ම ගෙදර ආවෙ?"

"පොඩි බ්‍රේක් එකක් හම්බවුණා. ඉතිං ආවා."

මව ඔහු දෙස බොහෝ වේලාවක් බලා සිටියාය. "ඔය හැටි කැක්කුමක් තිබ්බනං මොකද ඒ ළමයගෙ එක ලියමනකටවත් උත්තර යැව්වෙ නැත්තෙ? මෙහෙ ආපු එකම එක වතාවෙදිවත් ඒ පැත්තට නොගිහිං හිටියෙ? අඩුගානේ ටෙලිෆෝන් පණිවිඩයක්වත් දුන්නෙ නැත්තෙ?"

ඔහු නොඉවසිල්ලෙන් හිස වැනුවේය. "අම්මේ..."

"දැන් එහෙ ගිහින් තේරුමක් නෑ පුතේ..."

"ඇයි ඒ?" ඉවත බලාගෙන සිටි තරිඳුට තම දෑස් රත් පැහැයට හැරෙමින් එන බව දැනුණි.

"දැන් පුතා පරක්කු වැඩියි..."

එවර ඔහු සෙමින් හිස හරවා මව දෙස බැලුවේය. තවත් මවගෙන් කිසිවක් සඟවා පලක් නැත. "මං හිතං හිටියේ චුට්ටි මගේ කියලා..." ඔහු මිමිණුවේය.

මව දිගු සුසුමක් හෙලුවාය. "අපිත් හිතං හිටියේ පුතා චුට්ටිව අපේ ගෙදරට එක්කං එයි කියලා... ඒත් පුතා ඒ ගැන කිසිම උනන්දුවක් පෙන්නුවෙ නැති හින්දා, මාමලා වෙන කටයුත්තක් ගැන බලන්නද කියලා අහපුවාම අපි කිව්වා කැමැත්තක් කරන්න කියලා..."

"ඇයි ඉතිං මගෙන් ඇහුවෙ නැත්තෙ?"

"කෙළින්ම අහපු නැති එක හරි. ඒත් මතක් කරලා බලන්න කෝල් කළාම, ලියුම්වල එහෙම මං කොයි තරම් චුට්ටි ගැන පුතාත් එක්ක කතා කරන්න හැදුවද කියලා. ඔයාට ඒ ගැන කිසිම උනන්දුවක් තිබ්බෙ නෑ… ඒ කෙල්ල දවස් ගාණක් පොළොවෙ හැපි හැපි අඬලා අඬලා තමයි අන්තිමට මාමලාගේ වදෙන් බේරෙන්න බැරුව ඔය කටයුත්තට කැමති වෙලා තියෙන්නේ..."

තරිඳු තමාටම සිතින් ශාප කරගනිමින් දිගු සුසුමක් හෙලුවේය. ඈ තම සින්නක්කර උරුමයක් සේ සලකා අමතකම කර දමා තිබූ ඔහුට, එය එසේ නොවන බව දැනෙනා තුරා ඈ ගැන සිතන්නට උවමනාවක් නොවීය. තවමත් විවර නොකළ ඇගේ අවසන් ලිපිය ඔහුගේ සාක්කුවේ සුරැකිව රැඳී තිබුණි. එය තමාට මග හැරී ගියේ මන්දැයි ඔහු නැවත නැවතත් තම දෛවයට ශාප කරමින් කල්පනා කළේය. දෙසතියකට පෙර ලැබුණු මවගේ දුරකතන ඇමතුමෙන් පසුව ඔහු පොත් පත්තර ගොඩක් තුළ අතරමංව තිබූ එම ලිපිය සොයාගත්තද එය විවර කර කියවන්නට බිය වූවේය. ඒ වෙනුවට පැරණි බඩු පෙට්ටියක් තුළ දුහුවිලි කමින් දිරාපත් වෙමින් තිබූ ඈ පෙරදී එවූ ලිපි සියල්ල සොයාගෙන කියවූවේය. එකල නොවැටහුණු, ඇගේ වදන් තුළ සැඟව තිබූ සැබෑ අරුත ඔහුට ඒ මොහොතේදී වැටහුණි. ඔහු මව් රටින් පිටව ඒමට පෙර ඈ ඔහුට තෑගි කළ, ඇගේ පණ මෙන් ඈ සුරැකි ඇගේ කවි පොතද ඔහු මුළ සිට අගටද, අග සිට මුළටද යළි යළිත් කියවූවේය. තව දුරටත් එම වදන් බොළඳ අරුත් සුන් විකාර ලෙස ඔහු සැලකුවේ නැත. එම සියල්ල, කරුණාබර දයාවෙන් පිරි යෞවනියකගේ හද පත්ලෙන් නැගි සෙනෙහසක සටහන් බව ඔහු මේ වනවිට පිළිගෙන තිබුණි. නමුත් ඈ එවා තිබූ අවසන් ලිපිය කියවන්නට ඔහුට සිත එඩි කරගත නොහැකි විය.

මව කුමක් පැවසුවද ඔහු එහි යා යුතුම විය. තමා සැබැවින්ම ප්‍රමාද වූවා වැඩිදැයි දැනගැනීමට ඔහුට උවමනා විය. එබැවින් ඔහු මවගෙන් සමුගෙන පිටව ගියේය.

- මතු සම්බන්ධයි -