කුතුහලෙන් පිරී ඇත
මේ හිත
අසන්නට ඇත
දහසකුත් එකක් පැන
නුඹෙන්
නුඹේ සිත ඇතුළාන්තයෙන්
කිරුළු පලන් සුභ නැකතෙන්
ඒ සතුටෙන් ඉපිලෙන විට
නොසිතූ ලෙස මහ අඳුරක්
ඇවිදින් නුඹ වෙලාගත්ත
ඒ මොහොතේ
දැනුණේ කෙලෙසින්ද නුඹට
බුදු ගුණ බල මහිමෙන් දිලි
පෙරමග තරු එළිය දිගේ
මිහිමත දෙවිඳුන් දිගු කළ
අත්වැල අල්ලා එනකල්
ගෙවු ඒ දිගු හෝරාවන්
දැනුණේ කෙලෙසින්ද නුඹට
දිව රෑ නැති දින ගණනක්
නිදි නැති නෙතු දල්වාගෙන
කඳුලැලි සඟවා දිරියෙන්
ගෙවුනු සිහිනයක් විලසින
යන එන හැම ගමනකදී
දැනුණේ කෙලෙසින්ද නුඹට
අවසන දුක් සැම පරදා
එක පොකුරට සිනාසෙමින්
කිරුළු පලන් මාළිගයට
නොබසින හිරු එළිය අරන්
පා තැබු සුභ හෝරාවේ
දැනුණේ කෙලෙසින්ද නුඹට
නොඅසා බැරි මේ පැනයද
වද දෙයි සිත අසන ලෙසට
ඒ අඳුරින් එළියට එන
පාර සොයාගත නොහැකිව
අතරමංව සැඟවුණිනම්
කෙලෙස දැනෙනු ඇතිද නුඹට
දනිමි පිළිතුරු නොලැබෙනා බව
පබැඳුම පමණක් ඇගයෙනා වග