314. හිමිදිරිය...

 

උදා රන් ගිර වලා පෙළ මැද වැඩී දිනිසුරු දෙවිඳු තෙද බල

මහා මෙරු පව් මතින් පැනැ නැග සුළං දහරා මැවී මද නල

විදා සුකොමල කුසුම් පෙති මල් සුවඳ නල හා මුසු වනා කල

ගයා විහඟුන් උදා ගී සර පෙළ ගැසී තුරු හිස'ග සුලකළ

නිශා යම මිහි සිරිය දකිනුව පැමිණි තරු ලෙද දිලුණු පිණි රැළ

සොයා ගගනත යළිඳු දිව ගිය අසිරි දැක තණ පත් සිනා සල

බදා තුරු බඳ ලතා වැල් මත සුපිපි කුසුමන් හිනැහෙනා කල

මුදා වරලස ගලන ගඟුලෙක ඉල්පෙනා මන්මත් මසුන් කැළ

නිදා උන් රත් පියුම් පෙති හැරැ අවදි වී මුදු සිනහ පෑ කල

අහා ආ හැඩ අනඟ බිඟු කැළ සමනලුන් පිරිවරා මනකල

සොබා ඉඳුදුනු පැහැය මුසු කර දිනය පැහැසර වණින් එළි කළ

ප්‍රභා කැල්මෙන් සතුටු සිත් ඇති දනන් අවදිව දියත සුවිපුල